้ว่าหลังจากนั้นเวลาผ่านไปอย่างไร ซังอูนั่งนิ่งแข็งเป็นหิน กว่าจะตั้งสติได้คาบเรียนก็จบลงแล้ว และบรรดานักศึกษากำลังทยอยเดินออกจากห้องเรียน
นี่เขาทำตัวเหมือนจางแจยองเพราะความโกรธเล็กน้อยชั่ววูบอย่างนั้นเหรอ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะร่วงลงไปอยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่าย
“ซังอูยา”
ซังอูขนลุกซู่ ถ้าแจยองโกรธ ซังอูก็มีเรื่องจะพูดเหมือนกัน แต่นอกจากเหนือจากนั้นคือเขารับไม่ได้ที่ตัวเองใช้ปากกาขีดหน้าคนอื่น
“ซังอูยา พี่เรียกเราอยู่นะ”
“…ครับ”
“นี่นายกำลังแก้แค้นฉันเหรอ”
ซังอูหันขวับ แจยองคลี่ยิ้มทั้งที่มีเส้นสีดำอยู่บนจมูก
“ว้าว ให้ความรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ดูดฝุ่นปิ้งขนมปังมาให้เลย”
แทนที่จะโกรธ แจยองกลับดูชอบใจขณะเดียวกันก็ลูบหมวกแก๊ปบนหัวเขา ซังอูรู้สึกตะลึงงันจนไม่มีใจจะหาเรื่องอีกฝ่ายที่มาแตะต้องตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต
“ไปกินข้าวกันเถอะ วันนี้พี่เลี้ยงเอง”
“…บอกแล้วไงครับว่าผมมีแต่พี่สาว”
ซังอูฝืนตอบกลับไป ตอนที่แจยองลุกขึ้นแล้วคว้าข้อมือไป เขาก็ไม่มีสติจนถูกลากไปอย่างไร้เรี่ยวแรง
ระหว่างเดินออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ แจยองแสร้งทำเป็นรู้จักคนมากมาย คนรู้จักของแจยองทุกคนต่างหัวเราะคิกคักและพูดถึงผลงานของซังอู
“พี่
