สินใจว่าแต้มจุดสักจุดก็ยังดี แต่การเลือกตำแหน่งที่เหมาะสมนั้นไม่ง่ายเลย เขาไล่สายตาพิจารณาใบหน้าของแจยองทีละส่วนๆ เหนือหน้าผากแบนราบมีเส้นผมยุ่งเหยิงสีน้ำตาลเข้ม คิ้วเข้มโก่งโค้งเป็นธรรมชาติ ถัดลงมาเป็นขนตาที่ยาวกว่าผู้ชายทั่วไปทำให้เกิดเงาใต้ตา จมูกโด่งเป็นสันไล่ลงมาจากโหนกคิ้ว ริมฝีปากใต้ร่องริมฝีปากบนเผยอขึ้นเล็กน้อย
‘ตรงไหนก็วาดไปเถอะน่า!’
ซังอูปลุกใจตัวเองพลางจับปากกาให้แน่นขึ้น ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แค่คิดว่าต้องสละเวลาเรียนมาทำอะไรแบบนี้มือก็สั่นระริกแล้ว เขากระชับนิ้วมือและยื่นมือไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ปลายปากกาที่เคยลังเลเล็กน้อยแตะลงบนหน้าผากของแจยอง ทันใดนั้นดวงตาคู่นั้นก็ลืมขึ้น ทำให้เขาเผลอลากปากกาลงมาโดยไม่ตั้งใจ
และนั่นทำให้เขาดูเหมือนคนที่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน เมื่อเทียบกับรอยขีดเขียนฝีมือแจยองแล้ว ที่เขาทำไปไม่นับเป็นอะไรเลย แต่ในชีวิตนี้ซังอูไม่เคยแกล้งใครมาก่อน ใจจึงร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเหมือนเด็กที่ทำเรื่องไม่ดีแล้วถูกจับได้
แจยองเพียงแค่เบิกตากว้าง ซังอูวางปากกาลงในกล่องดินสอและพยายามจ้องไปที่หนังสือ สมองของเขาขาวโพลน ใจก็เต้นตึกตัก
ไม่รู
