จางแจยองแกล้งชูซังอูอย่างเต็มที่อยู่สองวัน เขาเกณฑ์รุ่นน้องมาจองที่ที่อีกฝ่ายนั่งเป็นประจำล่วงหน้า ทำตัวเสียงดังวุ่นวายทุกคาบเรียน ตามติดไปทุกที่ และคอยดูซังอูโกรธจนตัวสั่น
และนี่คือความสำเร็จของสองวันที่ผ่านมา
หนึ่ง แจยองได้รับคำเรียกมาถึงหกคำ ได้แก่ (1) สตอล์กเกอร์ (2) ขยะ (3) โรคจิต (4) มะเร็งมนุษย์ (5) ซาดิสต์ (6) อันธพาล นั่นหมายความว่าตัวเขาประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของซังอูแล้ว แม้ว่าป้ายชื่อที่ซังอูติดให้จะไม่ค่อยน่ารักเท่าไร แต่ก็ดีกว่าไม่มีชื่ออะไรเลย แจยองเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ เขารู้ดีกว่าใครว่าแบรนด์ดิ้งสำคัญขนาดไหน
ลืมวลีที่ว่า ‘เมื่อเรียกชื่อก็กลายเป็นดอกไม้’[1] ไปได้เลย มันไม่ใช่ฉากในการ์ตูนตาหวานที่พวกคนรวยหน้าตาดีเที่ยวตามหาผู้หญิงที่เอาน้ำสาดหน้าตัวเองแล้วหนีไป ความรู้สึกเชิงลบแข็งแกร่งกว่าความรู้สึกเชิงบวก เพราะฉะนั้นการตลาดแบบ Noise Marketing[2] จึงมาแรง ยิ่งไปกว่านั้นนี่อาจนับเป็นเกียรติที่ถูกไอ้บ้าที่ไม่เคยตั้งชื่อให้ใครมาก่อนเรียกชื่อถึงหกแบบ
สอง แจยองแก้แค้นอย่างดุเดือดด้วยอารมณ์ มันเป็นความรู้สึกที่เย้ายวน สดชื่นซาบซ่าราวกับดื่มน้ำอัดลม ขณะที่ทำลายซังอูผู้แสนรอบคอบ เขาก็รู้สึกว่าคว
