ามรู้สึกที่เคยเสียไปได้รับการชดเชย
สาม เขาสนุกกับการแกล้งชูซังอู แทนที่จะสงสาร เขากลับรู้สึกดีที่ได้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของอีกฝ่าย เขามีความสุขจนสามารถอดทนต่อความทรมานของการต้องตื่นแต่เช้าได้ ซาดิสต์อย่างนั้นเหรอ? เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นมาก่อนเลย แต่บางทีเขาอาจจะมีมุมที่เป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้
แจยองวางแผนว่าจะตามซังอูอย่างนานที่สุดก็สองสัปดาห์จนกว่าจะหมดช่วงถอนวิชาเรียน แต่เขาเริ่มคิดว่าถึงเวลาที่ควรจะหยุด เพราะซังอูดูทุกข์ทรมานกว่าที่คิด เขาถึงขั้นคิดว่าขืนทำมากกว่านี้อีกฝ่ายอาจจะดรอปเรียนไปเลยก็ได้ แจยองแค่อยากแกล้งซังอูนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ได้อยากทำลายชีวิตประจำวันของอีกฝ่ายจริงๆ
นอกจากนี้เดิมทีเขาก็เป็นคนเบื่อง่ายและขี้รำคาญอยู่แล้ว การสั่งให้รุ่นน้องเอากระเป๋าไปจองที่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไหนจะต้องนั่งเรียนวิชาที่ตัวเองไม่เข้าใจอีก การนั่งในห้องสมุดที่เงียบสงบแค่หนึ่งนาทีก็ทำให้เขาคันคะเยอไปทั้งตัวแล้ว แถมการกินอาหารไร้รสชาติในโรงอาหารที่มีคนยั้วเยี้ยก็ลำบากจริงๆ เขาไม่มีทางทำไปตลอดสองสัปดาห์ได้แน่ อย่างไรเขาก็ทำไปเพราะมีเวลาว่างเหลือเฟือเท่านั้น ช่วงนี้แจยองไม่มีอะไรทำจริงๆ
‘ซังอู
