ยา ทำไมทำกันแบบนี้วะ’
หลังจากเข้าเรียนวิชา ‘การอบรมบุคลิกภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยฮันกุก’ ได้สามนาที แจยองก็นึกเกลียดซังอูขึ้นมาทันที ในห้องเรียนมีนักศึกษามากเกินจะควบคุม พวกคนเช็กชื่อแทนจึงลอยตัว ไม่รู้ว่าในบรรดาคนพวกนั้นมีกี่คนที่ถูกระงับจบการศึกษา ถ้าซังอูเป็นคนที่เห็นอะไรไม่ถูกต้องแล้วรู้จักปล่อยผ่านเสียบ้างเหมือนคนทั่วไป ตอนนี้แจยองคงได้นั่งฟังดีไซเนอร์ระดับโลกสอนอยู่ที่อเมริกา ไม่ใช่วิชาจริยธรรมจิ๊บจ๊อยนี่
แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นแค่เรื่องสมมติที่ไร้ความหมาย เขาควรจะต้องเศร้าใจที่ตอนนี้ตัวเองมีสภาพเหมือนพวกผู้ตรวจราชการลับมากกว่า เทอมที่แล้วทำเรื่องไม่ดีไว้ เทอมนี้จึงถูกอาจารย์จับตามองจนไม่มีช่องให้หนี แจยองนั่งทรมานอยู่หลังห้องพลางยืมกระดาษจากคนข้างๆ มาวาดรูปเล่น
พอออกมาจากตึกแล้วอากาศดีมาก ฤดูใบไม้ผลิซึ่งเป็นฤดูแห่งความรักกำลังจะมาถึง เขาเลิกกับแฟนคนล่าสุดไปครึ่งปีแล้ว เรียกได้ว่าไม่ได้คบกับใครมานานแล้วเหมือนกัน เขาคิดถึงเรื่องนั้นขณะเดินอยู่ท่ามกลางนักศึกษาคนอื่นๆ แล้วเขาก็เห็นซังอูอยู่ไกลๆ การแต่งกายของอีกฝ่ายไม่ได้โดดเด่นแต่กลับดูสะดุดตาอย่างน่าทึ่ง ซังอูกำลังเดินอย่างรวดเร็วไปที่
