เดินข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม
‘ส่วนสูงต่างกันพอดี ดูมีชีวิตชีวาจังนะ สมกันดีนี่ หืม?’
แจยองสาวเท้าเดินพลางบ่นพึมพำในหัวอย่างคนพาล วันนี้ซังอูไม่ถูกแกล้งจึงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง เห็นซังอูกำลังให้ความสนใจกับจีฮเย แจยองจึงคิดว่าอีกฝ่ายจะเดินผ่านตนไปทั้งอย่างนั้น แต่น่าแปลกที่แม้จะอยู่ไกลแต่ฝ่ายนั้นก็จำแจยองได้ ทั้งที่วันนั้นสบตากันในระยะเผาขนยังจำไม่ได้แท้ๆ แจยองรู้สึกอารมณ์ดีอย่างประหลาด
ซังอูหันหลังเดินหนีทันที แต่แจยองก็ยังกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปด้วยคิดจะเกาะติดอีกฝ่าย ตอนที่อยู่ห่างกันประมาณสิบก้าว ซังอูก็หันมามองด้วยสีหน้ากังวลก่อนจะเบิกตากว้าง เขาพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคงตกใจแต่คิดไม่ถึงเลยว่าปฏิกิริยาของฝ่ายนั้นจะเป็นการวิ่งหนีสุดแรงเกิด แจยองเองก็ออกตัวอย่างรวดเร็วราวกับเป็นฆาตรกรต่อเนื่องวิ่งไล่ตามอีกฝ่ายไป
‘แม่งเอ๊ย กูวิ่งทำไมวะเนี่ย’
ใครมาเห็นเข้าจะคิดว่าเขาเป็นบ้าไหมนะ แจยองไม่เข้าใจตัวเอง แต่เท้าก็ยังคงขยับไปโดยอัตโนมัติ ซังอูวิ่งเร็วมาก เพราะหน้าตาเนิร์ดๆ นั่นทำให้เขาคิดไปเองว่าอีกฝ่ายคงเป็นพวกไม่ค่อยมีแรง ทว่าต่อให้แจยองวิ่งสุดฝีเท้าก็ยังตามซังอูที่วิ่งพร้อมทั้งสะพายเป้ไปด้วยไม่ทั
