“พี่ดูอารมณ์ดีนะคะ”
“อืม”
จากนั้นซังอูก็เริ่มกินข้าวโดยไม่พูดอะไร ขณะที่กินอยู่นั้นสายตาของเขาก็มองคนตักอาหารไปด้วย เสื้อขนเป็ดสีแดงกำลังต่อแถวรับทงคัตสึ แถมยังชะเง้อชะแง้อย่างกระตือรือร้นเหมือนซังอูอีกด้วย
ทันใดนั้นแจยองก็ถูกฝูงชนดันเข้ามาในโรงอาหาร สายตาที่สอดส่ายไปทั่วมาหยุดอยู่ที่ซังอู ซังอูทำสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง ในขณะที่แจยองทำสีหน้ายิ้มเยาะแปลกๆ แล้วเดินไปทางอื่น ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไร แต่ซังอูกลับรู้สึกปีติยินดีอย่างยิ่ง
“กินข้าวเสร็จแล้วกลับบ้านเลยหรือเปล่าคะ”
“เปล่า ไปห้องสมุด”
“งั้นก่อนไปแวะร้านชำก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงน้ำ”
“ไม่ได้”
“ทำไมล่ะคะ”
ซังอูที่กำลังขยับตะเกียบอย่างตั้งใจชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินไป เขาจะอธิบายสั้นๆ อย่างไรดีว่าทำไมที่ร้านขายของชำถึงไม่มีเครื่องดื่มที่เขาดื่มได้
“อาจจะฟังดูแปลกๆ แต่ตอนนี้ฉันโดนตามรังควานอยู่น่ะ”
“คะ?”
จีฮเยทำสีหน้าตกใจมากเสียจนซังอูต้องปิดปากฉับ เมื่อซังอูเอาแต่เงียบ เธอจึงเซ้าซี้ให้เขาพูดต่อ
“จริงเหรอคะพี่ ยังไงคะ ถ้าเป็นเรื่องจริงงั้นมันก็เป็นเรื่องร้ายแรงเลยสิคะ”
ไม่น่าพูดออกไปเลย ขณะกำลังครุ่นคิดว่าควรจะอธิบาย
