อย่างไร จีฮเยก็ดูเหมือนจะจินตนาการไปถึงเรื่องน่าขนลุกแล้ว
“ถึงจะไม่รู้ว่าใครมันทำเรื่องแบบนั้น แต่เราก็มีทั้งศูนย์ให้คำปรึกษา มีทั้งสถานีตำรวจ โลกนี้มีคนมากมายที่สามารถช่วยได้นะคะ”
ซังอูรู้สึกลำบากใจยิ่งขึ้นจึงกลับไปที่คำถามแรกของจีฮเย
“คนคนนั้นซื้อกาแฟที่ฉันดื่มไปหมด เพราะงั้นที่ร้านไม่เหลือเครื่องดื่มอะไรให้เธอซื้อให้ฉันแล้ว”
“คะ? ตุนของไว้เก็งกำไรเหรอคะ เหมือนในฮอแซงจอน[5]น่ะเหรอ”
จีฮเยทำหน้าเหลือเชื่อแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“อะไรกัน ก็สั่งซื้อในเน็ตมาสักกล่องสิคะ จัดส่งภายในวันเดียว ไม่เห็นมีปัญหาตรงไหน”
“…”
ซังอูรู้สึกสะเทือนใจราวกับถูกทุบหัว ‘แบล็กโฮลิก’ ไม่ได้ขายแค่ที่ร้านขายของชำในมหาวิทยาลัยเสียหน่อย เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ ซังอูไม่ใช่คนหัวไม่ดี แต่ถ้าความคิดถูกตีกรอบไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาจะไม่สามารถออกจากกรอบความคิดนั้นได้ง่ายๆ
เมื่อก่อนตอนที่โรงเรียนวัดระดับความฉลาดของเขา ผลออกมาต่ำมาก คุณครูอธิบายว่าถ้าดูแค่ความฉลาดด้านการคำนวณเชิงตรรกะ ซังอูนับว่าเป็นอัจฉริยะ แต่ความฉลาดด้านการอนุมานเพื่อประยุกต์ใช้และมนุษยสัมพันธ์ทำให้ค่าเฉลี่ยต่ำลง ซังอูมองจีฮเยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“เธอฉลาดมากนะ”
จี
