ที่มองไม่เห็น
การเคลื่อนไหวอันน่าอัศจรรย์นี้ ราวกับอิริยาบถของเทพเซียนในตำนาน
เธอเป็นใครกัน?
เฝ่ยไป๋ลู่ถ่ายปราณวิญญาณให้มังกรคราม จากนั้นพลิกฝ่ามือขึ้น ที่กลางฝ่ามือมีเปลวไฟเล็ก ๆ สีขาวปรากฏขึ้น เธอคว้าพลังงานสีดำที่พันรอบตัวมังกรครามแล้วดึงออกอย่างแรง ราวกับพลังงานสีดำได้เจอกับศัตรูตัวฉกาจของมัน มันจึงถูกเปลวเพลิงสีขาวเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
เมื่อกำจัดพลังงานสีดำที่พันธนาการส่วนสำคัญของมังกรครามไว้แน่นราวกับโซ่ตรวนแล้ว มังกรครามถึงมีอากาศหายใจ
หางมังกรของมันสะบัดอย่างแรง
หินภูเขาเคลื่อน ดินถล่ม ผืนดินแตกร้าว
แผ่นดินไหวสะเทือนถึงหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน
ปู่ซูนอนพักสายตาอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก ๆ และซูจือซินที่นอนพักรักษาอาการบาดเจ็บบนเตียง ต่างตกใจทั้งคู่
ปู่ซูที่เข้ามาตามหาซูม่านม่าน พอไม่เจอ สีหน้าก็บึ้งตึงทันที “ม่านม่านไปไหน?”
ซูจือซิน “เธอบอกว่าจะเอาข้าวไปส่งให้คนนอกพวกนั้นที่ห้องโถงบรรพบุรุษ…”
“นานขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่กลับ?” ราวกับคิดอะไรได้บางอย่าง สีหน้าปู่ซูก็มืดมนอย่างมาก ท่าทางเศร้าหมอง “ไอ้พวกคนนอกสารเลวนี่…” พูดจบเขาก็รีบไปที่ภูเขาเสี่ยวเหวิน
ซูจือซินดิ้นรนลุกขึ้นมาจนกระชากโดนแผล เจ็บปวดจนเหงื่อเย็นออกท่วมตัว
ถึงกระนั้นเธอยังคงพยายามฝืนทนความเจ็บปวด หยิบหุ่นเชิดไม้จากใต้เตียงแล้วเดินตามปู่ซูไปติด ๆ
มังกรครามเขย่าตัว ทำลายพลังงานสีดำที่เหลืออยู่บนตัว
เฝ่ยไป๋ลู่ผนึกยันต์ไว้ที่ระหว
