่างคิ้วมังกรคราม แล้วท่องมนต์เสียงดัง นิ้วมือประสานไม่ขาดจากกัน
“สาสน์แห่งสวรรค์อยู่ในมหาสมุทร สุริยันพ้นประจิม รับยันต์ศักดิ์สิทธิ์ ปัดเป่าความชั่วร้าย พ่นอัคนีแห่งขุนเขา…กำราบปีศาจให้มอดม้วย จากร้ายกลายเป็นดี ไท่ซ่างเหล่าจวิน*[2] ประทานมงคลดั่งเป็นประกาศิต*[3]!”
ดวงตาของมังกรครามส่องแสงเป็นประกาย ร่างกายที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงได้รับการถ่ายปราณวิญญาณที่บริสุทธิ์และทรงพลัง จนบาดแผลหายสนิทแล้ว
เมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องเผชิญในร้อยปีที่ผ่านมา มันก็เงยหน้าขึ้นแล้วร้องคำราม เปลวไฟอันร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียดชัง เผาพลังด้านลบที่เชิงเขาเสียสิ้นซาก
เสียง ‘เอี๊ยด! เอี๊ยด!’ ที่น่าสยดสยองดังก้องไปทั่วหุบเขา แมลงซากศพเริ่มส่งเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง
ผีโรคระบาดที่กำลังก่อรูปร่างขึ้นจากพลังด้านลบไม่ยอมเผยร่างของมัน ตัวของมันผอมแห้ง ลักษณะแปลกประหลาด ชุดขาดรุ่งริ่ง ดวงตาไม่มีรูม่านตา แต่กลับจ้องเขม็งกลางอากาศมายังหนึ่งมนุษย์หนึ่งมังกรอย่างดุร้าย
เฝ่ยไป๋ลู่เหยียบลงบนหัวของมังกรคราม แล้วมองลงไปที่ผีโรคระบาด
คำว่า ‘ผี’ ในชื่อ ‘ผีโรคระบาด’ ที่จริงแล้วมันเป็นของเทพเจ้าผู้ชั่วร้าย ไม่ว่าจะผ่านไปที่ใด ความเงียบงันซึ่งอยู่ห่างไปพันลี้ ที่รกร้างนั้นจะเต็มไปด้วยซากศพ
สิ่งนี้เองที่ลอบโจมตีเธอในคืนนั้น
เฝ่ยไป๋ลู่ท่าทางเคร่งขรึม ผีโรคระบาดที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างจะต้องถูกกำจัด!
ราวกับมังกรครามจะมีความคิดเ
