์หนุ่มก็เกิดความคลางแคลงใจในคำพูดนั้นขึ้นมา
ใบหน้าหล่อเหลาส่ายน้อย ๆ ขณะบังคับรถให้แล่นเข้าสู่วิลลาสุดหรูใจกลางเมือง หลังจากเข้าเกียร์จอดรถเรียบร้อย ชายร่างสูงใหญ่ก็ทาบบัตรกับเครื่องยืนยันตัวตนในลิฟต์ ปล่อยให้มันเคลื่อนตัวขึ้นไปสู่เพนต์เฮาส์โดยอัตโนมัติ
เขากินนอนอยู่ในห้องปฏิบัติการภายในศูนย์มาระยะหนึ่งจึงไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้ว บ้านของเขามีผู้มาเยือนอย่างมากสุดก็แค่พนักงานที่ถูกส่งมาเพื่อทำความสะอาดสองครั้งต่อสัปดาห์เท่านั้น
เสียงกดรหัสประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงยืนยันการปลดล็อก
แทฮาจินย่อตัวลงกำลังจะถอดรองเท้าออกแต่กลับต้องชะงักการเคลื่อนไหว รองเท้าส้นสูงสีเงินคู่หนึ่งถูกวางไว้อย่างเรียบร้อยในตู้รองเท้า หัวคิ้วของผู้เป็นเจ้าของบ้านย่นเข้าหากันเล็กน้อย
“คุณฮาจิน มาแล้วเหรอ?”
หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งกระดี๊กระด๊าออกมาต้อนรับถึงประตูหน้าบ้าน เส้นผมสีน้ำตาลสั้นกุดล้อมกรอบใบหน้าเล็ก ต่างหูกับสร้อยคอหรูหราดึงดูดสายตา แถมยังมีกลิ่นสังเคราะห์โชยฟุ้งไปทั่วทางเข้าบ้านอีก
เจ้าของชื่อทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ ศีรษะได้รูปโคลงน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูด
“นี่คุณ บ้าไปแล้วเหรอครับ”
ถึงจะถูกผู้ชายต่อว่าซึ่ง ๆ หน้าแต่หญิงสาวก็ไม่ไ
