ด้สะทกสะท้านอะไร กลับตรงปรี่เข้ามาควงแขนฮาจินพลางหัวเราะคิกคัก
“ไม่เห็นเปลี่ยนรหัสเลยนี่นา ไม่ใช่ว่ายอมปล่อยให้ฉันเข้ามาได้หรอกเหรอ?”
นัยน์ตาสีแดงก่ำทอดมองรอยยิ้มซุกซนของหญิงสาวแล้วรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาดื้อ ๆ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งที่ผู้หญิงคนนี้บุกทะเล่อทะล่าเข้ามาในพื้นที่ของคนอื่นตามใจชอบ
“ปล่อย”
คนตัวสูงสะบัดแขนของหญิงสาวออกอย่างไร้เยื่อใย ก้าวฉับ ๆ จากโซนหน้าบ้านไปยังส่วนทางเดิน มือหนาปลดเนกไทเปื้อนเลือดออกและกำลังจะมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ ทว่าหญิงสาวที่เดินตามหลังมากลับใช้มือกอดรัดสะโพกสอบของฮาจินไว้แน่น
พอมองลงไปก็เห็นท่อนแขนเรียวยาว ปลายสุดคือมืออันเกลี้ยงเกลาไร้ซึ่งรอยแผลเป็น มือของคนที่เติบโตมาโดยสัมผัสเพียงสิ่งดี ๆ เท่านั้น
“อยากโดนจับเข้าคุกฐานบุกรุกบ้านคนอื่นเหรอ?”
ฮาจินหลับตาลงช้า ๆ เพื่อข่มอารมณ์ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมเอ่ยถาม อีกฝ่ายฟังแล้วก็ยิ่งฝังใบหน้า ถูไถแก้มเข้ากับแผ่นหลังกว้าง
“ก็เราไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนี่นา”
“แล้วยังไง”
“อีกไม่นานฉันอาจจะแต่งงานแล้วก็ได้ แต่ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหนฉันก็ลืมคุณไม่ได้อยู่ดี ที่พวกเราต้องถอนหมั้นก็เป็นเพราะใจคุณเปลี่ยนไป…”
หญิงสาวเอาแต่พ
