รถมองเข้าไปภาชนะของแทฮาจินได้ คนที่กล้าลองคงจะเลือดกำเดาไหลจนเป็นลมหมดสติไปในระหว่างที่พยายามจะแอบดูแน่ ๆ
พลังของเขาเป็นสิ่งที่ใคร ๆ ในโลกก็อยากได้มาครอบครอง
นึก ๆ ดูแล้วก็รู้สึกสงสารหมอนี่ขึ้นมาอยู่เหมือนกัน
เพราะถ้าไม่ได้ไกด์ระดับประมาณเขา ไม่ว่าจะไปไหน แทฮาจินก็คงไม่ได้รับการช่วยเหลือได้อย่างเต็มที่เท่าไหร่นัก
“ขอโทษที่มาช้าไปหน่อยครับ แต่นี่ก็รีบสุด ๆ แล้วนะครับ”
เสียงใครบางคนดังขึ้นบนพื้นที่ว่างเปล่า ดูเหมือนว่าเสียงของผู้มีพลังพิเศษในการเคลื่อนย้ายจะเดินทางมาถึงก่อนร่างกายของเจ้าตัว ทันใดนั้นแสงสว่างวูบวาบก็ระเบิดขึ้นกลางอากาศ โดเบอร์แมนกับผู้ชายผมดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน เลขาหนุ่มเบิกตากว้างขณะมองยอนอีด้วยความตกตะลึง
“ทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะครับคุณไกด์”
สภาพที่ว่าก็คือเปื้อนเลือดเป็นหย่อม ๆ ตามร่างกาย ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด โดเบอร์แมนกวาดตามองสภาพไม่น่าดูของยอนอีตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหลือบมองไปทางแทฮาจินแวบหนึ่ง
“คุณเลขาครับ”
เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกโดเบอร์แมน พอเห็นอีกฝ่ายโคลงหัวตอบกลับมา ยอนอีจึงพยายามฝืนเปล่งเสียงออกจากลำคอเป็นประโยคถัดไป
“ช่วยฆ่า…แทฮาจินให้ท
