ว่างที่คิด ยอนอีก็รู้สึกว่าเปลือกตาช่างหนักอึ้งจึงหลับตาลง
เขาผ่อนคลายร่างกายและยอมรับความรู้สึกที่ถูกฟื้นฟูอย่างเต็มที่
แต่จู่ ๆ ชายหนุ่มผมดำคนนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น สายตาของเขาเหลือบไปที่แทฮาจินแวบหนึ่งและหันกลับมามองที่เดิม ดีคอลหลุบตาลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นนัย ๆ ว่า
“เคยได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะไหมครับ?”
ยอนอีกะพริบตาปริบ ๆ คิดในใจว่าอีกฝ่ายกำลังถามอ้อม ๆ ว่าเขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า แต่ดูท่าคงไม่ใช่อะไรแบบนั้น
“ไม่เคยครับ”
“คุณชื่ออะไรนะครับ”
“อียอนอีครับ”
“…”
“ทำไมเหรอครับ?”
“เปล่าครับ”
“หัวผมมีปัญหาเหรอครับ? หรือว่ามีอะไรแปลก ๆ?”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายซักถามด้วยสายตาเป็นกังวล ดีคอลจึงส่ายหน้าอย่างช้า ๆ
“กระแสพลังมันไม่ค่อยเสถียรน่ะครับ ผมก็เลยเข้าใจผิดไป”
“เข้าใจผิดเหรอ มันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอครับ…”
น้ำเสียงคนถามสั่นเครือ ลำคอตีบตันเกือบร้องไห้เพราะนึกว่าจะต้องตายแล้วเสียอีก ยอนอีหันกลับไปมองแทฮาจินอีกรอบ ปรากฏว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตาตั้งแต่เมื่อสักครู่นี้แล้ว ร่างของเอสเปอร์หนุ่มสูงใหญ่จนหัวเกือบแตะถึงเพดานตัวรถไฟทำให้ยอนอีนึกย้อนไปถึงโ
