ว่าสังกัดในประโยค คำว่าผู้ติดตามจึงดูเลือนรางจนแทบจะเลือนหายไปจากหัวสมอง เอสเปอร์หนุ่มไม่ได้รั้งอยู่นานเพื่อรอฟังอะไรต่อ เขารีบพยักหน้ารัว ๆ กระโจนเข้างับเหยื่ออย่างเต็มใจที่สุด
และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ตรงนี้…
“แม่งเอ๊ย ชีวิตโคตรบัดซบ ไอ้เวรนั่นไปไหนของมันอีกเนี่ย”
โมแปรีบขึ้นรถและขับตามจี้ท้ายรถนำเข้าสีแดงไปอย่างรวดเร็ว ขอเพียงแค่มีร่างกายนี้อยู่ด้วย ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการมีตัวตน กลิ่น รวมถึงพลังจะถูกทำให้โปร่งใส ไม่สามารถมองเห็นได้เมื่อใช้พลังเร้นกาย หรือเรียกง่าย ๆ คือการล่องหนนั่นเอง
อันที่จริง เขาสามารถทำให้รถที่ขับอยู่ล่องหนได้เช่นกัน ติดก็ตรงที่อุบัติเหตุจากการจราจรมักจะเกิดขึ้นบ่อยครั้งบนถนน 8 เลน ส่งผลให้โมแปต้องสะกดรอยตามอียอนอีโดยที่ไม่ได้ปิดบังตัวตนอย่างเสียไม่ได้
โมแปนึกคร่ำครวญกับตัวเองในใจ
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า 「ผู้ติดตามในสังกัด」 อย่างเขากำลังสะกดรอยตาม 「ไกด์ในสังกัด」 ของแทฮาจินอยู่…
แม่งเอ๊ย รู้สึกเหมือนจะถูกโดเบอร์แมนหลอกยังไงก็ไม่รู้