ะกอดตอบจองซุก
“ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ ครับ ขอโทษที่มาแบบกะทันหันนะครับ”
“ขอโทษอะไรกัน ที่นี่ก็บ้านเรานั่นแหละ ไม่สิ ต้องขอโทษนั่นแหละถูกแล้ว หายหน้าหายตาไปซะนาน แถมยังขาดการติดต่อไปอีก เจ้าเด็กคนนี้!”
จองซุกตีลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มเบา ๆ ราวกับลงโทษแบบไม่ให้เจ็บ ยอนอีเดินโขยกเขยกทั้งที่ยังไม่ได้ปล่อยมือจากอ้อมกอดเข้าไปสู่ห้องนั่งเล่น พลางกล่าวขอโทษขอโพยถึงเรื่องที่ไม่ได้แวะมาเยี่ยมเยียน อึยจูที่สาวเท้าตามมาติด ๆ เพ่งมองใบหน้าของยอนอีแล้วพูดขึ้น
“เดี๋ยวนี้พี่ไม่ปิดหน้าปิดตาแล้วเหรอ?”
“อื้อ ไม่ปิดแล้ว”
“แสดงว่าพี่เปิดหน้าไปไหนมาไหนแล้วสิ เดิน ๆ ตามถนนแล้วมีใครมาเสนอให้ไปแคสติงบ้างหรือเปล่า? ให้นามบัตรหรืออะไรแบบนี้น่ะ”
อึยจูยิงคำถามมารัว ๆ ราวกับสงสัยเสียเต็มประดา เธอมักจะถามเรื่องอะไรแบบนี้อยู่บ่อย ๆ ยอนอีลูบหลังคุณแม่ของทั้งสองอึยเบา ๆ ขณะกลอกตาขึ้นด้านบนแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“อืม… ช่วงนี้อยู่แต่ที่ศูนย์น่ะ ตอนมาเจออึยบินที่เมืองหลวง เหมือนจะเคยได้รับมาครั้งสองครั้งนี่แหละมั้ง”
“ถ้าหนูเป็นแมวมอง หนูจะเอานามบัตรให้พี่แน่นอน”
“แต่ยังไงผู้มีพลังพิเศษก็เป็นดาราไม่ได้หรอก รู้ ๆ กันอยู่นี่น
