ืองหลวงก็มีข้อดีอยู่บ้างเหมือนกัน จะนัดเจออึยบินก็สะดวกขึ้น ถึงถนนจะแออัดไปหน่อยแต่ก็ได้รับการทำความสะอาดอย่างดี และการที่งานยุ่งทุกวี่ทุกวันก็ทำให้เขาจมอยู่กับความคิดไร้สาระน้อยลง
ยอนอีแวะธนาคารระหว่างทางแล้วเติมเงินใส่ซองสองซองให้เต็มพอประมาณ ซองหนึ่งเต็มไปด้วยธนบัตรสีทองแดง ส่วนอีกซองเต็มไปด้วยธนบัตรสีเงิน
รถแล่นต่อมาเรื่อย ๆ จนเข้าสู่เขตชานเมือง หลังจากจอดรถในสถานที่ที่คุ้นเคยแล้ว ชายหนุ่มก็เดินผ่านสวนอันสวยงามเข้าไปสู่ด้านใน ไม่ได้แวะมาสองปีเห็นจะได้ ทิวทัศน์ของที่แห่งนี้ยังเป็นเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด
เมื่อกดรหัสเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงโทรทัศน์แว่วมากระทบหู
“อ้าว อึยบินกลับบ้านแล้วเหรอลูก?”
“พี่! เอาเสื้อหนูที่พี่หยิบไปคืนมาเลยนะ!”
สองแม่ลูกโผล่พรวดออกมาตรงประตูบ้าน และเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือยอนอีจึงพากันเบิกตากว้าง
“ยอนอีนี่นา ตายจริง ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วลูก!”
“เอ๋? พี่ยอนอีเหรอ?”
แม่ของอึยบินหรือจองซุกกุลีกุจอเข้ามาสวมกอดยอนอีอย่างอบอุ่น ส่วนอึยจูน้องของอึยบินกำลังยืนบิดตัวเป็นเกลียวด้วยความเขินอาย ยอนอีระเบิดเสียงหัวเราะออกมาให้กับท่าทางนั้นก่อนจ
