ันนะ ในระหว่างที่ยอนอีกำลังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อครู่ แทฮาจินก็เอ่ยปากขึ้น
“ผมพอใจมากครับ”
“…ครับ?”
“คุณไปเถอะครับ”
อึดใจหนึ่งที่หว่างคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพราะนึกว่าฟังผิด อีกฝ่ายก็พูดตัดบททันที ยอนอีซึ่งกำลังยืนเหม่ออยู่จึงได้แต่โค้งลาและผละออกไปจากชั้น 20 ด้วยความรู้สึกค้างคาใจ
‘หูฝาดหรือเปล่า?’
เขาบอกว่าดีงั้นเหรอ?
แต่ก็พอเข้าใจได้ หากมองในมุมของแทฮาจินก็เรียกว่าได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง เขาได้ปลดปล่อยความต้องการทางเพศ แถมยังได้ชำระล้างมลพิษอีกต่างหาก ถึงจะน่าอึดอัดใจแต่หากดูเพียงผลลัพธ์ที่ได้ ยอนอีเองก็กล้าประเมินว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้ายอะไรเช่นกัน
จองอูชอลไม่ได้อยู่ในห้องตอนที่กลับไปถึงหอพัก ยอนอีรีบแกะยากดประสาทสองเม็ดและโยนเข้าปากทันที ตามคำพูดของคุณหมอชเวซารัง เขาควรต้องกินยากล่อมประสาทเข้าไปก่อน แต่สภาพไข้ขึ้นสูงแบบนี้ แค่จะขยับตัวก็ลำบากเต็มกลืน
“ได้เสื้อผ้าเรียบร้อย”
ยอนอีหยิบยากดประสาทและเสื้อผ้าสำรองออกมาจากห้องและขึ้นรถ ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อย ตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มทีบรรยากาศโดยรอบจึงเริ่มมืดสลัวลงทุกขณะ
พอมาลองคิดดู การโดนขับไล่ไสส่งมายังเม
