ฮาจินเขม้นมองอยู่สักพัก ก่อนจะชันเข่าขึ้นบดเบียดกับสิ่งที่กำลังแข็งขืนอยู่ใต้เนื้อผ้า
“อึก! อ๊ะ!”
ออกแรงกดลงเพียงแผ่วเบา ร่างโปร่งบางกลับสั่นเร่าไปทั่งตัว ใบหน้าใสแนบซุกเข้ากับต้นขาของเขาแน่นขึ้น เป็นครั้งแรกที่อียอนอีดูเสียการควบคุมตัวเองขนาดนี้ เสียงครางเครือในลำคอนั่นก็ฟังดูปลุกเร้าอารมณ์ไม่เบา
ฮาจินขยับหัวเข่าช้า ๆ นวดคลึงไปตามแก่นกายของอีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า
“อ๊ะ! พะ พอแล้ว!”
“พอเหรอ?”
ฮาจินเอียงคอน้อย ๆ เป็นเชิงถามก่อนจะยกหัวเข่าออกอย่างไม่ใยดี ทันทีที่อีกฝ่ายผละออกไป ยอนอีก็ส่งเสียงอืออาในลำคอและดึงรั้งต้นขาของคนตัวโตกว่าไว้ราวกับต้องการให้เขาสัมผัสมันต่อ
“ดูทำเข้าสิ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
ดูท่าการไกด์ดิงคงเป็นไปตามสัญชาตญาณของผู้เป็นไกด์ เขาจึงยังรู้สึกได้ว่าพลังกำลังถูกชำระล้างอยู่เรื่อย ๆ แม้กระทั่งในตอนนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้อดทึ่งไม่ได้เลยจริง ๆ
ไม่รู้ว่าปีศาจตนไหนมาดลใจ แทฮาจินถึงได้มองว่าใบหน้าแดงซ่านและท่าทางกระวนกระวายหายใจหอบสั่นด้วยแรงอารมณ์ของอียอนอีช่างดูเซ็กซี่เสียจนน่าขย้ำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นเบา ๆ พร้อมฝ่ามือใหญ่ที่ไล้เกลี่ยเส้นผมสีน้ำตา
