วยตัวเองซึ่งไม่ใช่การมีเซ็กซ์ไปพร้อมคนอื่น รวมถึงสายตาของแทฮาจินที่ราวกับจะแผดเผาคนถูกมองด้วยเพลิงปรารถนา
“คุณอียอนอีครับ”
“ฮ้า…!”
“ตั้งใจหน่อยสิครับ”
วาทยกรผู้ควบคุมการบรรเลงเพลงสวาทครั้งนี้คือแทฮาจิน
เขากระซิบชิดใบหูขาวขณะที่เป็นฝ่ายควบคุมความแรงน้ำหนักมือไปจนถึงความเร็วด้วยตัวเอง เหนือมือหนาใหญ่ซึ่งกำลังทาบทับอยู่บนมือของคนใต้ร่าง ท่อนแขนแกร่งเผยให้เห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดจากเกร็งออกแรงขยับถี่ ๆ
แทฮาจินดึงมืออีกข้างของยอนอีลงมาและให้อีกฝ่ายใช้สองมือช่วยกันกำรวบแกนกายทั้งสองแท่งเอาไว้
“จับไว้แน่น ๆ อย่าปล่อยนะครับ”
นั่นไม่ใช่คำขอร้องแต่เป็นคำสั่ง เขาเอามือออกหลังจากพูดจบ ในขณะเดียวกันยอนอีก็กำแก่นกายของอีกฝ่ายกับตัวเองแน่นราวกับเกรงกลัวว่าจะถูกเจ้าของดวงตาสีโกเมนคู่นั้นจับกลืนลงท้องหากเผลอปล่อยมือแม้เพียงนิดเดียว
แทฮาจินประคองดวงหน้าขาวนวลด้วยมือทั้งสองข้าง เอวสอบแกร่งขยับโยกอย่างดุเดือด
“อ๊า! ฮึก...!”
แรงเสียดสีอันบ้าคลั่งกระตุ้นความหื่นกระหายให้พุ่งทะยาน การกระแทกกระทั้นของคนด้านบนถาโถมเข้ามาจนยอนอีเกือบจะเผลอปล่อยมือ แทฮาจินขยับยกเอวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับ
