กล่าวเตือนว่า
“ถ้าปล่อยอีก ครั้งหน้าจะเป็นต้นขานะ”
เอสเปอร์หนุ่มเร่งเครื่องขยับแกนกายให้ผลุบเข้าผลุบออกระหว่างอุ้งมือนุ่ม ขยับโยกสะโพกระรัวเร็วแทบลืมหายใจ ใบหน้าของยอนอีเห่อร้อนด้วยอารมณ์ซ่านเสียว รับรู้ได้ถึงความชื้นแฉะจากทั้งสองมือซึ่งเปียกเยิ้มไปด้วยของเหลวที่ไหลซึมจากด้านบนของส่วนอ่อนไหว ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขากำลังทำเรื่องอย่างว่ากับหัวหน้างานอยู่ รู้สึกเหมือนความผิดชอบชั่วดีและความเสียวสะท้านบีบรัดเส้นเลือดแน่นจนแทบคลั่ง
หยาดน้ำใสไหลเยิ้มลงมาเป็นสาย เสียงเฉอะแฉะน่าอายดังก้องทั่วห้องทุกครั้งที่ส่วนปลายเฉียดผ่านกันอย่างหยาบโลน
‘เร็ว ไป…!’
ยอนอีพยายามรักษาท่าทางที่แทฮาจินจัดไว้ให้เท่าที่จะมีสติทำได้ แต่อีกฝ่ายกลับกระทุ้งเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตายไร้ซึ่งความปรานี มือของยอนอีจึงอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงจนต้องคลายออกในที่สุด เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว แทฮาจินจึงหยุดการกระทำลงชั่วขณะ
แฮ่ก แฮ่ก
ลมหายใจหอบกระเส่าสอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียว
“ไม่ได้การแล้ว”
แทฮาจินคลี่ยิ้มหวานซึ่งไม่เหมาะกับเขาเอาเสียเลย
“หันหลังมา”
