วกันนั้น สะโพกสอบของแทฮาจินก็ขยับโยกบดเบียดส่วนนั้นบนต้นขาของยอนอี แท่งเนื้อที่ทั้งใหญ่โตและแข็งขืนขยับถูไถกับผิวเนื้ออ่อนนุ่มเป็นจังหวะเนิบ ๆ ยิ่งเสียดสีผิวของยอนอีก็ยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวราวกับจะติดไฟ แถมยังรู้สึกได้ว่าแกนกายของแทฮาจินค่อย ๆ พองขยายขึ้นอีกเรื่อย ๆ
แทฮาจินหยัดตัวขึ้นนั่งก่อนจะขยุ้มเสื้อเชิ้ตที่ยังคงติดกระดุมไว้เรียบร้อยแล้วกระชากสาบเสื้อออกจากกันอย่างรุนแรง
ทันทีที่เม็ดกระดุมกระเด็นไปคนละทิศละทาง ผิวเนื้อขาวเนียนที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้ามาตลอดก็ปรากฏสู่สายตาทำเอาคนมองแทบลืมหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงต่ำแล้วใช้ปากครอบจุดนุ่มนิ่มกลางอก ดูดเม้มสลับกับส่งลิ้นร้อนไล้เลียรอบ ๆ ฐานอย่างตะกรุมตะกราม จังหวะถี่กระชั้นดุดันของอีกฝ่ายทำให้ดวงตาของยอนอีเบิกกว้างด้วยความเสียดเสียว
“อ๊ะ! หยุด…!”
ยอนอีอ้าปากหอบหายใจ มือเรียวจิกกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นราวกับว่ามันเป็นเชือกชูชีพที่ถ้าปล่อยมือจะต้องจมลงในทะเลแห่งความปรารถนาจนตายสถานเดียว
แทฮาจินจงใจแกะมือที่เกร็งแน่นของอีกคนออกและยกมันขึ้นมาโอบรอบคอตัวเอง ทำให้มือของยอนอีไปขยุ้มอยู่ในกลุ่มผมนุ่มลื่นของแทฮาจินแทน
คนตัวโตขบเม้มดูดด
