านการณ์เข้าที่เข้าทางหมดแล้ว โดเบอร์แมนเริ่มสบายใจขึ้นและได้มีเวลาได้เปิดถุงกระดาษใบใหญ่ที่ฮาจินให้ไว้ในวันนั้นออกดู ถึงแม้จะช้าไปสักหน่อยก็ตาม
ในถุงมียาบำรุงสำหรับภรรยาหนึ่งกล่องและรองเท้าสำหรับลูกสาวอีกหนึ่งกล่อง
“…”
ถึงแม้จะไม่มีคำอวยพรใด ๆ เขียนแนบมา แต่โดเบอร์แมนกลับรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างท่วมท้นจนมือสั่นไม่หยุด
นั่นหมายความว่า แทฮาจินรู้ล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนผ่าตัดแล้วว่าทั้งแม่และลูกสาวจะรอดทั้งคู่
เรื่องราวในวันนั้นอาจเป็นเหตุผลของคำตอบก็ได้
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่โดเบอร์แมนคิดว่า จะต้องติดตามคนคนนี้ไปเรื่อย ๆ ต่อให้แทฮาจินจะเป็นแค่ขยะในสายตาคนอื่น แต่ไม่ใช่สำหรับโดเบอร์แมนแน่นอน
เขาก็เป็นแค่คนที่แสดงความรู้สึกได้แย่คนหนึ่งเท่านั้นเอง
แต่อียอนอีกลับเลือกใช้คำว่า 「สงสาร」 ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคำที่ฟังดูอ่อนแออย่างนั้นอยู่ในสมองของเขาเลย
ในที่สุดโดเบอร์แมนที่เว้นช่วงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง
‘อ้อ นี่เราสงสารเขางั้นเหรอ...’
ความเงียบสงัดปกคลุมห้องได้ไม่นาน ชายหนุ่มที่กำลังถูกพูดถึงก็เปิดประตูผางเข้ามา
แทฮาจินกลับมาพร้อมเลือดชุ่มโชกไปทั้งตัว เขาเหลือบมองโด
