เบอร์แมนกับยอนอีแวบเดียว ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำ แม้เสียงน้ำจากฝักบัวจะดังขึ้น แต่ยอนอีก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง จนโดเบอร์แมนที่แท้จริงแล้วถูกส่งมาคุมตัวคนป่วยรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาแทน
“ดื่มน้ำได้นะครับ ไม่มีการวางยาหรือใส่ยาพิษอะไรทั้งนั้น หรือถ้าคุณไม่ไว้ใจ ผมดื่มให้ดูก่อนก็ได้นะครับ”
“หลังจากนี้เราคงได้เจอกันบ่อยนะครับ คุณเลขา”
“…ครับ นั่นสินะครับ”
ถ้อยคำของยอนอีฟังดูหมดอาลัยตายอยากอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกผิดขึ้นมาเสียนี่ โดเบอร์แมนคิดพลางหัวเราะในลำคอก่อนเดินออกจากห้องทำงานไป
อีกชั่วอึดใจหนึ่ง แทฮาจินที่ชำระล้างร่างกายเสร็จแล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำ
“เป็นอะไรไหมครับ”
ฮาจินเอ่ยถามพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมลวก ๆ นัยน์ตาสีแดงโผล่พ้นผ้าขนหนูออกมาแวบหนึ่ง เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำสีเทาเข้ม สายคาดเอวถูกผูกเป็นปมไว้แค่หลวม ๆ การขยับเพียงนิดเดียวจึงทำให้มองเห็นทะลุไปถึงไหนต่อไหน ยอนอีจึงเป็นฝ่ายเสหน้ามองไปทางอื่นเสียเอง
“เอสเปอร์แทฮาจิน”
“ครับ”
“จะไม่พูดอะไรกับผมหน่อยเหรอครับ?”
ยอนอีหันกลับมาจ้องมองอีกฝ่ายตรง ๆ เอสเปอร์หนุ่มลากเกาอี้มาวางไว้ข้างเตียงและหย่อนตัวนั่ง ยก
