าหากเป็นคนปกติก็คงจะสะกดกลั้นความโมโหไว้ไม่อยู่และตะโกนด่าออกไปประมาณว่า ฉันต้องลำบากแทบตายเพราะนายคนเดียว ทำอย่างนั้นทำไม เป็นโรคจิตชอบเห็นคนอื่นเขาทำอะไรไม่ถูกหรือไง อะไรแบบนี้
เขารู้สึกแย่ก็จริง แต่ถ้าโวยวายและขุดคุ้ยเรื่องขึ้นมาอีกทั้งที่สถานการณ์ทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ตัวของเขาเองนั่นแหละที่จะซวย
‘ได้เวลาใช้เหตุผลก่อนอารมณ์แล้วสินะ’
แทฮาจินนับว่าเป็นคนที่ยอนอีเสวนาด้วยไม่รู้เรื่องที่สุดจากในบรรดาผู้คนทั้งหมดที่เคยพบเจอมา การใช้อารมณ์กับคนประเภทนั้นจึงไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง
ไหน ๆ แทฮาจินก็รู้แต่แรกแล้วว่าเขาไม่ใช่ไกด์ระดับ B ถึงมีคนรู้เพิ่มขึ้นมาสามคน แต่ความลับของเขายังไม่ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนก็ยังพอสบายใจได้อยู่
ถ้าคนที่ขัดขวางเอาไว้คือแทฮาจินอย่างที่โดเบอร์แมนบอกจริง ๆ ละก็ ยอนอีค่อนข้างมั่นใจว่าข้อมูลของเขาจะถูกเก็บไว้เป็นความลับอย่างแน่นอน
เอาละ จบการใช้เหตุผลเพื่อการสงบศึกแต่เพียงเท่านี้
“ผมจะรับคำขอโทษไว้ครับ”
ยอนอียกแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ตอนนี้เขาคิดแค่ว่าดื่ม ๆ เข้าไปจะใส่อะไรไว้ก็ช่าง คงเป็นเพราะนอนมาตั้งสองวันแล้วยังเพลียไม่หาย วันนี้จึงอ
