ยากพักสมองสักหน่อย
แทฮาจินนิ่งเงียบไปชั่วขณะเพราะคาดไม่ถึงกับปฏิกิริยาของอีกคน สายตาของเขาราวกับกำลังถามออกมาว่า แค่นี้เนี่ยนะ?
ยอนอีแสยะยิ้ม หมอนี่คงกำลังคาดหวังให้เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เสียใจด้วย
“ว่าแต่ ข้อเสนอที่คุณจะพูดกับผมเมื่อวานซืนคืออะไรเหรอครับ?”
ชายหนุ่มเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงและหยิบบุหรี่กับไฟแช็กซิปโป้ออกมา มือหนาเขย่ากล่องบุหรี่ไปมาพร้อมกับจ้องไปที่อีกคนเป็นเชิงถามว่าสูบตรงนี้ได้ไหม ยอนอีจึงผลักหน้าต่างข้างเตียงให้เปิดออกเพื่อเตรียมระบายอากาศ จากนั้นฮาจินจึงจุดไฟแช็ก
เจ้าของร่างสูงใหญ่เอนตัวพิงกับเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ เขาดูดก้นกรองและพ่นควันออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ประหนึ่งกำลังดื่มด่ำรสชาติสเต๊กราคาแพง
“เรื่องที่คุณเป็นไกด์ระดับ S น่าจะปิดบังไว้ได้ยากในเมืองหลวงนะครับ เพราะที่นี่มีดอร์ถูกเปิดออกเยอะมากที่สุด แถมยังมีคนจับตาดูเยอะด้วย”
“ครับ”
“แต่นั่นเป็นกรณีของไกด์ธรรมดาทั่วไป”
เอสเปอร์หนุ่มพ่นควันออกมาพร้อมแสยะยิ้ม
ถ้าเป็นไกด์ธรรมดาทั่วไปก็คงไม่มีทางปิดบังเรื่องที่ตัวเองเป็นระดับ S และคงจะอวดให้โลกได้รับรู้ก่อนที่ใครจะเข้ามาห้ามไว้ได้ทันเสียอีก จนถึงตอนนี้แทฮาจินก็ยัง