พูด แทฮาจินมองยอนอีสลับกับแดยองที่นอนหมดสติจมกองใบไม้อยู่ ก่อนจะเริ่มพูดจาถากถาง
“ก็มันน่าสงสัยนี่ครับ ไกด์ระดับ B0 จะช่วยชีวิตเอสเปอร์ระดับ A0 ที่อยู่ในอาการคลั่งได้ยังไงกัน? แถมเหงื่อยังไม่ออกเลยสักหยด” สายตาของชายหนุ่มไล่มองบริเวณลำคอของยอนอี
“ไกด์คนอื่นได้ทำการไกด์ดิงไว้ก่อนแล้วครับ ผมก็แค่มาจบงานเท่านั้นเอง”
“หมายถึงไกด์คิมอึยบินน่ะเหรอ”
สีหน้าของยอนอีดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อชื่อของเพื่อนสาวคนสนิทหลุดออกจากปากอีกฝ่าย
‘รู้จักอึยบินด้วยเหรอ?’
ดูเหมือนว่าเอสเปอร์แทฮาจิน.…..จะรู้สถานการณ์โดยรวมและอาการคลั่งของแดยองอยู่แล้ว ถ้าเป็นเอสเปอร์ระดับ S ก็น่าจะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดสิ แล้วนี่เขารู้ได้ยังไง?
มิหนำซ้ำการเปิดเผยตัวตนของคิมอึยบินกับผู้ชายน่ารำคาญประเภทนี้ยิ่งทำให้ยอนอีรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นไปอีก แน่นอนว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ถ้าแทฮาจินรู้ว่าเขาสนิทสนมกับคิมอึยบิน
อึยบินคงไม่รู้ตัว แต่เธอไม่ต่างอะไรกับจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขาเลย
“คุณเอสเปอร์แทฮาจิน”
“ครับ”
“ตอนนี้เป็นสถานการณ์ฉุกเฉินนะครับ พวกเราควรจะยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอครับ”
“ไกด์อียอนอี
