”
แทฮาจินเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะเลื่อนสายตาที่มองต่ำขึ้นไปมองยอนอีตรง ๆ ดวงตาของเขาสุกใสเป็นประกายราวกับอัญมณีทับทิมแต่เข้มก่ำกว่านั้น เครื่องหน้าที่คมคายได้สัดส่วนประกอบกับร่างกายอันสมบูรณ์แบบ ยิ่งมองก็ยิ่งสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน
“สำหรับผมแล้ว ในตอนนี้……ไกด์ที่แกล้งสวมหน้ากากระดับ B ทุเรศยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดระดับ 1 ของดอร์อีกนะครับ รู้ไหม”
ยอนอีจ้องเขาเขม็งโดยไม่พูดอะไร ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีที่พวกเราต่างคนต่างไม่ชอบขี้หน้ากันและกัน จึงน่าจะไม่มีวันได้ยืนฝั่งเดียวกันอย่างแน่นอน คิดแล้วยอนอีก็ส่งเสียงหัวเราะประหลาดออกมา
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมยังไม่มีความคิดจะถอดหน้ากากออกตอนนี้ เพราะงั้นช่วยเลิกยุ่งกับเรื่องของผมทีเถอะ”
เมื่อฟังจบแทฮาจินก็ยกมุมปากขึ้นราวกับเป็นเรื่องขำขันเสียเต็มประดา
“ไม่รู้สิครับ ผมว่าเดี๋ยวคุณก็ต้องถอดมันออกแล้วละ”
……‘ไอ้บ้านี่’
ยอนอีขมวดคิ้วมุ่นพลางจะใช้ปลายนิ้วดันดาบยาวออกห่างจากตัว โดยที่เลือดยังคงไหลซึมออกมาจากบาดแผลตรงคอไม่หยุด
“ถ้าคุณตั้งใจจะไล่ผมออกไปจากเมืองหลวง นั่นเป็นการตัดสินใจที่หลักแหลมมากครับ ไหน ๆ แล้วก็ช่วยออกคำสั่งย้ายผมไ