นเสาสรรค์
“ศิษย์พี่ซานอวิ้น แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นศิษย์ของนิกายนี้”
เนื่องจากซานอวิ้นเป็นศิษย์หลักเช่นเดียวกันกับหลงจินเหอ จึงต้องเปลื่ยนคำเรียกจากพี่ชายเป็นศิษย์พี่แทน
“ตั้งแต่ที่ได้ประลองกับเจ้าภายในเมืองใหญ่นั่นล่ะ”
“รายชื่อของศิษย์หลักใหม่และเก่า ข้ารู้จักทุกคนภายในนิกาย แม้ว่าข้าจะอยู่แต่ภายนอกนิกาย แต่ท่านเจ้านิกายก็ยังส่งข้อมูลข่าวสารของนิกายมาให้ตลอด”
ซานอวิ้นกล่าวพร้อมฉีกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“จินเหอ ว่าแต่เจ้ามาหาข้า มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
ชุนจื้อโหยวกล่าวถามกลับ
“ศิษย์น้อง ดูเหมือนเจ้ามีเรื่องต้องคุยกับท่านเจ้านิกายเป็นการส่วนตัว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
ซานอวิ้นกล่าวพร้อมกับประสานมือคารวะไปทางชุนจื้อโหยว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ซานอวิ้นจะดูสนิทกับท่านเจ้านิกายเป็นอย่างมาก
“หลังจากที่ซานอวิ้นจากไปหลงจินเหอก็หันไปถามชุนจื้อโหยว
“นอกจากเจ้าแล้ว ก็มีซานอวิ้นและหลี่หยิงเท่านั้นล่ะ คือคนที่ข้าไว้วางใจ”
ชุนจื้อโหยวกล่าว
“ท่านเจ้านิกายหมายความว่าไง? แล้วผู้อาวุโสคนอื่น ท่านไม่ไว้วางใจพวกเขาเลยงั้นหรือ?”
หลงจินเหอถามด้วยความสงสัย
“จินเหอ เรื่องนี้มันเกิดขึ
