วเหม่ยก็คงเป็นหนึ่งในนั่น
ความงามที่ทำให้บุรุษกล้านับไม่ถ้วนต่างยอมเสียสละอย่างมากมาย
เพียงเพื่อจะทำให้นางนั่นพึงพอใจ
“จินเหอเจ้าลามก นี่เจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาหงส์ของศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที
“ข้าทำไมงั้นรึศิษย์พี่? ท่านเป็นคนพูดเองไม่ใช่ว่าจะให้ทำสิ่งใดก็ได้ ท่านกำลังจะกลับคำของตนเอง?”หลงจินเหอกล่าวต่อ
“กะ-ก็ได้ ข้าตกลง”ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยชะงักไปเล็กน้อย สุดท้ายนางจึงถอยหายใจละยอมตกลงไป ไม่มีทางเลือก
เนื่องจากนางไม่คิดว่าหลงจินเหอจะชนะอยู่แล้ว
“ดี! เมื่อเวลานั้นมาถึงท่านห้ามผิดคนพูดเด็ดขาด”หลงจินเหอกล่าวย้ำเตือนนางอีกรอบ
“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนผิดคำพูดหรือไง?”
ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยใช้นิ้วมาชี้ที่หน้าตัวเอง พร้อมกับกระพริบตาอยู่หลายครั้ง
“ศิษย์พี่ เหลือเวลาอีกกี่วันกว่าการประลองจะเริ่มขึ้น”หลงจินเหอกล่าวต่อ
“เหลือเวลาอีกสามเดือน หลังจากนี้เจ้าต้องตั้งใจฝึกเข้านะ ข้าก็ต้องไปฝึกกับท่านพี่เช่นกัน”ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยกล่าว
“ข้าทราบแล้ว โชคดีนะศิษย์พี่ อีกตั้งสามเดือนกว่าจะได้พบกันอีกครั้ง”หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าลงเล็กน้อย
“ปล่อยได้แล้ว เจ้าไม
