่ปล่อยข้าจะไปได้อย่างไร”เมื่อนึกขึ้นได้นางจึงหน้าแดงเล็กน้อย
“ปล่อยอะไรงั้นหรือศิษย์พี่?”หลงจินเหอแกล้งทำเป็นไม่รู้
“มือของเจ้าไง จะจับไปอีกนานถึงไหน”
ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยชูมือขึ้นมาก็พบว่ามือของหลงจินเหอยังจับมือของนางไว้ไม่ปล่อย
หลงจินเหอจับมือของนางตั้งแต่ที่นางใช้มือมาลูบหัวของหลงจินเหอ
“ขอโทษที…พอดีข้าลืมตัว”
หลงจินเหอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือของนาง
“หื้มม!! คนฉวยโอกาส”
ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยกระทืบเท้าเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินจากไป
“เฮ้อ ดูเหมือนว่าจะหมดเวลาเล่นสนุกแล้วสินะ”หลังจากที่ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยเดินจากไปแล้ว สีหน้าของหลงจินเหอก็พลันเปลื่ยนมาเป็นจริงจังทันที
“มันแทบจะเป็นไม่ได้เลย ในช่วงเวลาสามเดือนที่ข้าจะสามารถต่อสู้กับระดับปราณปฐพีได้”หลงจินเหอบ่นพึมพัม
‘แต่เดี๋ยวก่อน ข้าเป็นศิษย์หลักรุ่นใหม่ โอกาสที่ศิษย์หลักรุ่นเก่าจะเลือกศิษย์หลักรุ่นใหม่นั้นมีน้อยมาก เนื่องจากพวกมันรู้อยู่แล้วว่ายังไงสู้ไปก็ชนะหรือนอกเสียจากจะมีความบาดหมางต่อกัน ต่อให้ชนะไปพวกมันก็ไม่ได้รับชื่นชมอยู่ดี ยังไงก็เป็นถึงการประลองจัดอันดับของศิษย์หลัก ส่วนมากพวกมันจะต้องเลือกที่จะสู้กันเองเสียมา
