ยิ่งเขาต่อสู้อย่างหนักเพื่อป้องกันมัน ความเสี่ยงก็ยิ่งมากขึ้น ราวกับฟ้าดินเองต้องการให้เพอร์เดียมล่มสลาย
‘บางที ดินแดนนี้อาจถูกสาปให้ต้องพบกับชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้’
แต่กิสเลนสะบัดความคิดมืดมนออกจากหัว พร้อมเผยรอยยิ้มดุร้าย
‘ไม่มีทาง มันจะไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง’
“แกร๊ก!”
กิสเลนลดกระบังหมวกเหล็กของเขาลง และเหล่าทหารรับจ้างทุกคนก็ทำตามทันที
“ฮ่าห์…ฮ่าห์…ฮ่าห์…”
เสียงหายใจหนักแน่นของเหล่าทหารรับจ้างดังสะท้อนไปทั่วขณะพวกเขาเตรียมพร้อม
สโคแวนและทหารที่รออยู่ใกล้ประตูต้องถอยออกมาโดยไม่รู้ตัว พลังงานอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากกิสเลนและพรรคพวกทำให้พวกเขาแทบทนไม่ไหว
มีเพียงกิสเลนและเหล่าทหารรับจ้างที่ยังคงยืนนิ่ง จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของพวกเขาลุกโชนราวกับเปลวไฟที่ไม่อาจดับได้
กิสเลนยื่นแขนออกไปด้านข้าง พร้อมกล่าวกับเหล่าทหารรับจ้างของเขา
“รอ”
ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
หัวใจของเหล่าทหารรับจ้างเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกจากอก กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียด ร่างกายแข็งทื่อด้วยความคาดหวัง
จิตใจของพวกเขาถูกครอบงำด้วยอะดรีนาลีน ราวกับลืมแม้กระทั่งการมีตัวตนของตนเอง
“ยังไม่ใช่ตอนนี้”
เวลาราวกับหยุดนิ่ง ขณะที่เหล่าทหารรับจ้างจดจ่อทุกความสนใจไปที่คำพูดถัดไปของกิสเลน
ทันใดนั้น กิสเลนหันไปและตะโกนออกมา
“วาเนสซ่า!”
