ผู้บัญชาการปกติคงจะทุ่มกำลังทั้งหมดเข้าโจมตีทันทีที่เส้นทางลำเลียงเสบียงถูกตัดขาด แต่วิคเตอร์เลือกที่จะเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของเพอร์เดียมทุกอย่าง
เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขาม แต่กิสเลนเองก็เฝ้ารอคอยช่วงเวลานี้ไม่ต่างกัน
‘เจ้าไม่ได้เป็นคนเดียวที่รอเวลานี้‘
ทุกวัน กิสเลนต้องต่อสู้กับความปรารถนาที่จะพุ่งออกไปบดขยี้ศัตรู แต่เขากลั้นใจไว้เพื่อชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ
เขากัดฟันแน่นโดยไม่รู้ตัว
‘ข้าไม่เคยลืมเลย’
บนกำแพงนี้เอง ที่หัวของบิดาและเหล่าข้ารับใข้ของเขาถูกประจาน ทิ้งให้เน่าเปื่อยอย่างน่าอัปยศ ภาพนั้นหลอกหลอนกิสเลนในทุกวันของชีวิต หล่อหลอมเขาด้วยความเจ็บปวด
หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อความทรงจำดังกล่าวกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง มานาในร่างของเขาพลุ่งพล่าน ราวกับจะระเบิดออกมา
‘ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้ารอดออกไปแม้แต่คนเดียว’
กิสเลนได้เตรียมการอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้มันจะไม่สมบูรณ์แบบ ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจนำไปสู่การล่มสลายของบ้านเมืองและความตายของทุกคน
เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพที่ล้นหลามเช่นนี้ ใครจะรับรองชัยชนะได้?
แต่…
‘ข้าจะไม่ยอมแพ้’
กิสเลนสูดลมหายใจลึก
เขาเคยยื้อเวลาสงครามไว้ได้ชั่วคราวเมื่อตอนกลับมา เพียงเพราะเอเลน่ามอบเวลาให้เขาได้เตรียมตัว แต่ตอนนี้สงครามได้มาถึงแล้ว ใหญ่โตและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
