แถวทหารของศัตรูเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ แต่แน่นหนาและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นในทุกย่างก้าว ทหารเพอร์เดียมที่ยืนรออยู่ที่ประตูมองดูด้วยความหวาดกลัว
สโคแวนที่อยู่ใกล้ประตูสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
‘ทำไมดยุกถึงไม่ได้อยู่บนหลังม้า? แล้วพวกทหารรับจ้างก็ไม่มีใครขี่ม้าเลย…’
ทั้งกิสเลนและทหารรับจ้างต่างไม่ได้ขึ้นม้าของตน ทั้งที่ม้าทุกตัวถูกเตรียมไว้ใกล้ประตูอย่างพร้อมเพรียง และยังมีเวลาเพียงพอที่จะเตรียมตัว
สโคแวนลังเลใจ อยากถามกิสเลนเกี่ยวกับม้า แต่ก็ชะงักไป เขารู้ดีว่ากิสเลนไม่มีทางลืมสิ่งง่าย ๆ แบบนี้
เมื่อสโคแวนมองกิสเลนอย่างใกล้ชิด เขาเห็นบางสิ่งในสีหน้าของดยุก มันไม่ใช่สีหน้าของคนที่กำลังพุ่งสู้เป็นครั้งสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง แต่เป็นใบหน้าของคนที่กำลังรอคอยช่วงเวลานี้มาโดยตลอด
ความเย็นวาบแล่นขึ้นสันหลังของสโคแวน
กิสเลนมักจะทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย และมักสร้างผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์จากการกระทำที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
‘เชื่อเขาเถอะ… เขาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ได้ง่าย ๆ’
เป็นครั้งแรกที่มีคนในเพอร์เดียมวางใจในดยุก
สัญชาตญาณของสโคแวนไม่ได้ผิดไปไกลนัก กิสเลนจ้องมองศัตรูที่กำลังรุกเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
‘ดูเหมือนเจ้าจะเก็บไพ่ไว้เหมือนกันสินะ’
