“เมื่อขายรูนสโตนได้ ข้าจะส่งทอง 5,000 เหรียญไปซ่อมป้อมปราการ”
ซวอลเตอร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อเสนอที่ตรงไปตรงมาของกิสเลน แต่แล้วก็ส่ายหัวช้า ๆ
“ไม่จำเป็น เจ้าเองก็บอกว่ามีแผนของตัวเองอยู่แล้ว อย่าให้เรื่องของดินแดนมาขวางความทะเยอทะยานของเจ้าเลย”
“ไม่เป็นไร ข้าอยากสนับสนุนท่านในตอนนี้”
“ข้าบอกว่าไม่เป็นไร ป้อมทางเหนือนั่นอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ก็ถือว่าดีแล้ว…”
“แต่ข้าว่ามันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ”
“แค่ก ข้าบอกว่าไม่เป็นไรไง”
“ข้าจะให้ ท่านไม่ต้องเถียงแล้ว”
”…เจ้าจะให้จริง ๆ เหรอ?”
ซวอลเตอร์พยักหน้า แต่สายตายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง
ถึงแม้จะดูไม่แสดงความดีใจออกมา แต่เขากำลังซ่อนความยินดีไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตนเอง
“ในเมื่อเจ้าบอกว่าจะให้ ข้าก็จะไม่ปฏิเสธ… ขอบใจมากนะลูกชาย ขอบใจจริง ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า ป้อมปราการทางเหนือคงได้รับการซ่อมแซมเสียที ขอบใจจริง ๆ”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน ข้ายังมีงานที่ต้องทำอีกมาก”
“อืม แน่นอน ข้าไม่อยากรั้งคนที่ยุ่งอย่างเจ้าไว้นานนัก ไปเถอะ ข้าไม่รบกวนเจ้าอีกแล้ว”
ซวอลเตอร์รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก อิ่มเอมใจไปกับความภาคภูมิใจในตัวลูกชาย
“คราวหน้า ข้าควรจะถามตรง ๆ เลยดีกว่า กลายเป็นว่าเขาใจกว้างกว่าที่ข้าคิดไว้จริง ๆ อา… เขาเหมือนแม่เขาไม่มีผิด”
ในขณะที่กิสเลนออกจากห้อง เขาถอนหายใจยาว
“เฮ้อ เรื่องพวกนี้เหนื่อยกว่าที่คิดอีก”
