การรับมือกับผู้คนดูเหมือนจะเหนื่อยกว่าการต่อสู้ในป่ามอนสเตอร์เสียอีก
มันเหมือนกับพลังมานาของเขาถูกดูดออกไปเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น
“ข้าควรรีบไปจัดการงานต่อโดยเร็ว”
เพราะถ้าเขายังอยู่ที่คฤหาสน์ต่อไป มีหวังได้เจอแต่คนมาขอความช่วยเหลือไม่หยุดหย่อน สู้รีบออกไปทำงานให้เสร็จยังจะดีกว่า
ในขณะเดียวกัน โฮเมิร์น หัวหน้าผู้ดูแลดินแดน กลับกำลังวางแผนในทางที่แตกต่างจากบรรดาที่ปรึกษาคนอื่นโดยสิ้นเชิง
“ฮึ! คิดว่าข้าไม่รู้จักนายน้อยดีรึไง? เขาไม่ใช่คนที่จะยอมควักเงินให้ใครง่าย ๆ เพียงเพราะโดนขอ”
แม้กิสเลนจะประกาศว่าเขาจะใช้เงินเพื่อพัฒนาดินแดน แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรกับเงินก้อนนั้น
ในฐานะผู้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยการจัดการการเงินของดินแดน โฮเมิร์นย่อมไม่ยอมเชื่อคำพูดลอย ๆ โดยไม่มีหลักฐาน
เขาวางแผนจะหาทางควบคุมเงินจำนวนนั้นด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม
“ลองคิดดูสิ นายน้อยจะใช้เงินมากมายขนาดไหนกันเชียว? ก็ใช่ที่ว่าการฝึกกองทัพมันใช้เงินเยอะ แต่ถึงจะรวมเงินจากรูนสโตนเข้าไปด้วย มันก็ยังเหลือมากมายอยู่ดี”
ยิ่งไปกว่านั้น กิสเลนยังไม่ได้เริ่มต้นการเกณฑ์ทหารอย่างจริงจังด้วยซ้ำ เงินส่วนใหญ่ก็คงหมดไปกับการจ้างทหารรับจ้างและคนงานที่ใช้ช่วยสร้างฐานที่มั่น
หากเขาเอาเงินไปใช้อย่างฟุ่มเฟือย ดินแดนนี้คงไม่พ้นต้องประสบปัญหาใหญ่หลวง
