“ท่านนายน้อย ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าท่านจะใช้เงินทั้งหมดไปเพื่อตัวเองได้อย่างไร? ท่านควรลงทุนในดินแดนของเรา เพื่อความเจริญก้าวหน้า เพื่ออนาคตของทุกคน!”
กิสเลนพยักหน้ารับราวกับเห็นด้วย สีหน้าดูเหมือนซาบซึ้งกับความตั้งใจจริงของแรนดอล์ฟ
“เพื่อดินแดน แน่นอนอยู่แล้ว ข้าวางแผนจะใช้เงินทั้งหมดไปเพื่อดินแดนนี้”
แรนดอล์ฟหรี่ตามองกิสเลนด้วยความสงสัยทันที
“แล้วท่านจะทำอย่างไรล่ะ เพื่อให้ดินแดนนี้เจริญรุ่งเรือง?”เขาถามอย่างระมัดระวัง
“ข้ามีแผน”กิสเลนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“แล้วในแผนนั้น มีเรื่องสนับสนุนกองอัศวินบ้างไหม?”แรนดอล์ฟถามอย่างระแวดระวัง
“ไม่มี”กิสเลนตอบทันควัน ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่รู้ว่าทำไมถึงควรมี“ไม่มีเลยสักนิด”
แรนดอล์ฟก้มหน้าลง พยายามปกปิดความหงุดหงิดที่เพิ่มพูนในใจ
‘เขาตั้งใจจะเก็บทุกอย่างไว้เองจริง ๆ งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องขู่บ้างแล้ว’
แต่ก่อนที่แรนดอล์ฟจะได้ใช้วิธีการที่รุนแรงขึ้น อัลเบิร์ต เหรัญญิกของดินแดนก็เดินเข้ามา
“แค่ก ๆ ดูเหมือนจะมีแขกมาก่อนแล้วสินะ ท่านกิสเลน ท่านสบายดีหรือไม่?”อัลเบิร์ตเอ่ยถาม
แรนดอล์ฟรีบก้าวไปขวางทางอัลเบิร์ตทันที สายตาจ้องเขม็ง
“ท่านพี่… หรือควรจะเรียกว่าท่านเหรัญญิก ข้าว่าท่านควรกลับไปทำงานได้แล้วนะ ตอนนี้ข้ากำลังพูดเรื่องสำคัญกับท่านกิสเลนอยู่ ท่านกลับมาทีหลังจะดีกว่า”
แรนดอล์ฟพยายามดันอัลเบิร์ตออกไป แต่เหรัญญิกกลับยืนกรานไม่ขยับ
