“พวกเซอร์เบอรัส เตรียมพร้อม!”เคาอาร์เสริม ขณะเตรียมจะก้าวออกไปข้างหน้า
ในขณะที่กลุ่มทหารรับจ้างที่เหลือกำลังสับสนและแตกกระจาย กิลเลียนและเคาอาร์รู้ดีว่าพวกเขาต้องคงความสงบ ไม่เช่นนั้นทุกคนคงถูกบดขยี้ภายใต้ฝีเท้าของพวกมอนสเตอร์
แต่สายตาของทหารรับจ้างหลายคนกลับจับจ้องไปที่กิสเลนด้วยความกังวล
นายจ้างของพวกเขายืนอยู่ที่แนวหน้า พร้อมดาบใหญ่ที่ดูเหมือนจะใหญ่พอ ๆ กับร่างกายของเขา
“อะไรเนี่ย? เจ้าเด็กขุนนางนี่คิดจะสู้เองหรือไง?”
“ดาบนั่นเขายังถือให้มั่นคงไม่ได้เลย!”
“เขาคิดอะไรอยู่ท่าทางงุ่มง่ามแบบนั้น?”
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นขณะที่พวกเขาถอยหลังหนีเร็วขึ้น ทหารรับจ้างไม่เห็นทางที่พวกเขาจะสู้กับมอนสเตอร์ตัวมหึมานี้ได้เลย พวกเขาหวังเพียงให้กลุ่มเซอร์เบอรัสยันไว้นานพอสำหรับการหนี
“นายน้อย! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเขาแล้วถอยออกมา!”
เบลินดาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว พร้อมจ้องมองทั้งทหารรับจ้างและกิสเลน
การที่นายจ้างมายืนอยู่แนวหน้า ขณะที่ทหารรับจ้างล่าถอยไป เป็นสิ่งที่เธอรับไม่ได้อย่างยิ่ง เธออยากจะฟาดหัวพวกเขาทั้งหมด
“ไม่ ข้าจะนำทุกการต่อสู้จากแนวหน้าด้วยตัวเองตั้งแต่นี้ไป”
“ว่าไงนะ?”
ดวงตาของเบลินดาเบิกกว้างด้วยความตกใจขณะที่เธอมองกิสเลน เธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดจริง
การจ้างทหารรับจ้างเพื่อปกป้องตัวเอง แต่กลับไปยืนแนวหน้าเอง มันบ้าชัด ๆ
