แม้พวกเขาจะรู้ว่าป่าห้ามลุกเป็นไฟ แต่ชีวิตของพวกเขาสำคัญกว่า จึงไม่ลังเลที่จะทำตามคำสั่ง
“คูโอ!”
ไดรัสเอนต์คำรามอย่างไม่พอใจ เถาวัลย์ที่ต่อกับแขนของพวกมันแกว่งไปมาอย่างเกรี้ยวกราด
แต่ทหารแนวหน้าใช้โล่ของพวกเขาต้านไว้ด้วยแรงทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าเถาวัลย์ไม่สามารถทำอะไรได้ พวกไดรัสเอนต์จึงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ มุ่งหน้าสู่กลุ่มอย่างตั้งใจจะบดขยี้
“ยิง!”
เสียงตะโกนของกิสเลนดังขึ้น ลูกธนูเพลิงพุ่งใส่พวกไดรัสเอนต์ที่ล้อมรอบพวกเขาไว้
“คูโอ-โอ-โอ!”
ในพริบตา ร่างที่ชุ่มน้ำมันของพวกไดรัสเอนต์ลุกเป็นไฟ พวกมันหยุดการเคลื่อนไหวและเริ่มสะบัดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด
เปลวไฟลุกลามไปทั่ว พวกไดรัสเอนต์ที่อยู่ด้านหลังพยายามฝ่าเปลวไฟเข้ามา แต่ตะเกียงและลูกธนูเพลิงที่ขว้างใส่กลับจุดไฟเผาพวกมันอีกครั้ง
“คูโอ!”
ทหารรับจ้างกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากขณะมองดูไดรัสเอนต์ร้องโหยหวนด้วยความทรมาน
“พวกเราจะเผามันให้หมดแล้วหนีไปใช่ไหม?”
“ข้าไม่อยู่ที่นี่แล้ว ถ้าป่าไหม้ มอนสเตอร์จะกระจัดกระจายไปหมด ที่นี่คงจบแล้ว นายจ้างเรานี่บ้าชะมัด”
“เดี๋ยวก่อน มีบางอย่างแปลก ๆ”
“ฉี่…ฉี่…”
ขณะที่พวกไดรัสเอนต์ดิ้นทุรนทุรายในเปลวเพลิง ไอน้ำหนาก็เริ่มพุ่งออกมาจากร่างของพวกมัน
“ไฟ…ไฟกำลังดับ!”
“อะไรนะ?! ไฟใช้ไม่ได้ผลกับพวกมันเหรอ?!”
เปลวเพลิงค่อย ๆ ถูกดูดซับเข้าไปในร่างของพวกมันและดับลงทีละน้อย
