‘เจ้านั่นมันบ้าหรือไง… จะเข้าไปในป่าอย่างนั้นเหรอ?’
ทหารที่ยืนงงพยายามจะขัดขวาง แต่ด้วยจำนวนคนเกือบสองร้อยคนที่รวมตัวกัน พวกเขาไม่มีแรงพอจะหยุดยั้งได้
ก่อนจะก้าวเข้าสู่ป่า กิสเลนหลับตาลงชั่วขณะ ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในความคิด
‘ถ้าทำสำเร็จ สายตาทุกคู่จะจับจ้องมาที่นี่’
ไม่มีทางที่ดัชเชสเดลฟีนจะยอมนิ่งเฉย หากเพอร์เดียมเริ่มมีอำนาจขึ้นมา
ไม่เพียงเท่านั้น ก่อนที่ดัชเชสจะได้เคลื่อนไหว เหล่าขุนนางโดยรอบก็คงเฝ้ารอโอกาสเล่นงานเขาอยู่แล้ว
ในบางแง่ การกระทำของกิสเลนไม่ต่างจากการเรียกหาภัยอันตรายมาสู่ตัวเอง
‘แต่ข้าหยุดไม่ได้’
แม้รู้ว่าความตายอาจกำลังใกล้เข้ามา เขาก็ไม่อาจนั่งรออย่างสิ้นหวัง
‘ข้าจะทำทุกวิถีทางเท่าที่ทำได้ นี่คือหนทางเดียวที่จะรอด’
เมื่อคิดได้ดังนั้น กิสเลนลืมตาขึ้นด้วยแววตามุ่งมั่น เขายกมือขึ้นสูงเป็นสัญญาณให้ทุกคนพร้อม
เสียงอาวุธและชุดเกราะกระทบกันเบา ๆ เมื่อเหล่าทหารรับจ้างเตรียมพร้อมจะก้าวเข้าสู่ป่าที่ไม่มีใครกล้าย่างกราย
ขณะที่กิสเลนกำลังเตรียมนำทุกคนเข้าสู่ป่า เสียงตะโกนดังลั่นก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาใกล้
“นายน้อย หยุดก่อน!”
“อ้าว สโคแวน?”
คนที่วิ่งเข้ามาคือสโคแวน หัวหน้าหน่วยทหารเฝ้าป่าคนปัจจุบัน
หลังจากการล่าออร์คครั้งก่อน เขาจมอยู่กับความเมามายจนถูกลดตำแหน่งไปในทางปฏิบัติ
ด้วยความภักดีที่เกิดขึ้นระหว่างการล่าออร์ค กิสเลนรอให้เขาได้หายใจหายคอ
