“แฮ่ก…แฮ่ก…นายน้อย ท่านคิดจะเข้าไปในป่าจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่ พวกเรากำลังจะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“ไม่ได้! มันขัดกับคำสั่งของท่านลอร์ด…”
“สโคแวน ข้าต้องการให้เจ้าช่วยบางอย่าง”
“ช่วย? เรื่องอะไร?”
“จำได้ไหมว่าเจ้าทำเงินได้จากการช่วยข้าครั้งก่อน? ขอให้เจ้าคิดถึงความภักดีนั้น แล้วฟังข้าสักครั้ง”
เมื่อได้ยินคำว่า “ความภักดี” ดวงตาของสโคแวนก็เบิกกว้าง
เขาไม่เคยคิดเลยว่านายน้อยจะร้องขออะไรจากเขา
กิสเลนเคยเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมาตลอด เขามักจะทำสิ่งที่ต้องการโดยไม่ถามความเห็นใคร หรือไม่ก็ใช้วิธีบังคับให้ทำงานที่ยุ่งยากแทน
แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป
กิสเลนยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าสับสนของสโคแวน
“ตอนนี้ ข้าอยากให้เจ้าเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามให้ใครพูดถึงการที่ข้าเข้าไปในป่า และต้องทำให้แน่ใจว่ากองกำลังจากคฤหาสน์จะไม่ตามข้าเข้ามาในทันที
ถ้าปล่อยให้เรื่องนี้บานปลาย เราอาจต้องสู้กันเอง ข้าพูดจริงจังนะ”
“แต่…ยามเฝ้าป่าหลายคนเห็นทหารรับจ้างเข้ามาในเขตคฤหาสน์แล้ว รายงานคงถูกส่งไปในเร็ว ๆ นี้แน่”
“นั่นแหละ ข้าถึงบอกเจ้าไงว่า…แม่ทัพภาคสนามต้องตัดสินใจและลงมือให้เหมาะสมกับสถานการณ์”
“ท่านหมายความว่า…”
“ข้ากำลังบอกให้เจ้าปั้นเรื่องขึ้นมา บอกไปว่าพวกเราไม่ได้เข้าไปในป่า แต่ย้ายไปที่อื่นแทน เจ้าจัดการได้ไหม?”
‘ปฏิเสธสิ! ข้าต้องปฏิเสธ!’
