“อืม… ทำไมเราต้องมารวมตัวกันเช้าขนาดนี้ด้วยนะ?”
“ได้ยินมาว่าเจ้านายของเราครั้งนี้เป็นมือใหม่สนิท ใช่เด็กหนุ่มเจ้าสำราญจากคฤหาสน์เพอร์เดียมหรือเปล่า?”
แม้จะยังไม่ทันฟ้าสาง ทหารรับจ้างกลุ่มใหญ่ก็รวมตัวกันที่ลานกว้างหลังอาคารสมาคมทหารรับจ้างซิมบาร์แล้ว
นี่คือกลุ่มคนที่กิสเลนจ้างมาผ่านสมาคมทหารรับจ้างแห่งนี้
พวกเขายืนจับกลุ่มพูดคุยกระซิบกระซาบเกี่ยวกับเจ้านายของตน
“มือใหม่เหรอ? แบบนี้งานคงสบาย ๆ แล้วล่ะ”
“ใช่เลย เด็กโง่ที่คิดจะสร้างชื่อให้ตัวเองน่ะ เจอความโหดร้ายของโลกจริงสักหน่อยคงดี”
“ว่าไง ถ้าเราทำทีเหมือนสู้ ๆ แล้วก็หายตัวไปพร้อมเงินดีไหม?”
ทหารรับจ้างทั้งหมดต่างดูถูกกิสเลน คิดว่าจะทำงานแค่พอเป็นพิธี และอาศัยโอกาสรีดไถเงิน
แม้จะมีบางคนที่ไม่รู้จักตัวตนของกิสเลน แต่หลายคนเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ “เจ้านายน้อยอ่อนแอ” คนนี้
ข่าวลือแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
“ได้ยินมาว่าท่านเคานต์แห่งเพอร์เดียมไม่ค่อยอยู่คฤหาสน์บ่อยนักใช่ไหม?”
“ยิ่งดีเลย แล้วเจ้าหนูมือใหม่นั่นจะคุมพวกทหารรับจ้างอย่างเราไหวเหรอ?”
“เขาว่าเด็กนี่เป็นตัวปัญหา อยากให้ลองเจอตัวปัญหาของจริงจากพวกเราบ้างไหมล่ะ?”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและคำพูดหยามเหยียด ชายร่างใหญ่หัวโล้นคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า เขาตะโกนด้วยเสียงดังลั่น
