“ฮ่า ๆ ทำไมไม่ลองล้อมพวกเขาแล้วแกล้งขู่ให้ตกใจสักหน่อยล่ะ?”
ด้วยคำพูดของกอร์ดอน เหล่าทหารรับจ้างก็เริ่มขยับตัวเข้าใกล้ด้วยท่าทางข่มขู่
พวกเขาตั้งใจใช้จำนวนและสีหน้าที่ดุดันทำให้กลุ่มที่มาใหม่เกิดความหวาดกลัว
แต่กอร์ดอนที่กำลังหัวเราะพลางโบกมือไปมา กลับพูดขัดขึ้น
“เอาน่า อย่าทำให้พวกเขากลัวเกินไปแต่แรก ข้าจัดการเอง…”
กอร์ดอนที่เคยโอ้อวดอย่างมั่นใจ จู่ ๆ ก็เงียบลงทันที เมื่อเขาเห็นใบหน้าของคนบนหลังม้าผ่านม่านหมอก
เขาขยี้ตาและมองอีกครั้งอย่างตั้งใจ แต่สิ่งที่เขาเห็นก็ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด
เสียงอุทานด้วยความตกใจหลุดออกมาจากปากของกอร์ดอน
“พ…พวกหมาบ้า?”
ทหารรับจ้างทั้งหมดชะงักและแข็งค้างอยู่กับที่
กุบกับ กุบกับ
กิสเลนขี่ม้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า ก่อนหยุดตรงหน้ากอร์ดอนและมองลงมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
“เจ้าคือคนที่คุมพวกโง่กลุ่มนี้อยู่สินะ?”
“ฉ…ฉันเหรอ?”
“ชื่ออะไร?”
“ก…กอร์ดอน…”
“ดูท่าก็แค่คนโง่ ๆ อย่างที่หน้าตาบอกจริง ๆ”
กิสเลนหัวเราะในลำคอก่อนจะขี่ม้าผ่านกอร์ดอนไป
แค่ดูจากตำแหน่งของทหารรับจ้าง กิสเลนก็รู้ทันทีว่ากำลังเจอกับอะไร เขาเคยผ่านสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนในชีวิตก่อน จึงเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที
มองจากมุมของผู้ตกเป็นเป้าหมาย แผนการแบบนี้ดูเหมือนเกมเด็ก ๆ ไร้ความซับซ้อน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็นำความทรงจำเก่า ๆ กลับมาให้เขา และเขาก็ไม่ได้โกรธอะไร
