เคาอาร์เดินตามหลังกิสเลนผ่านกอร์ดอนไป สายตาเย็นชาที่มองมากดดันจนกอร์ดอนเหงื่อแตกและพูดติดขัด
ในขณะที่กอร์ดอนพยายามรวบรวมสติ หนึ่งในสมาชิกของกองทหารรับจ้างเซอร์เบรัสที่เดินตามหลังหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“กอร์ดอน ไม่เจอกันนานเลยนะ เจ้าคิดจะไม่ก้มหัวให้จริง ๆ เหรอ?”
ในที่สุด กอร์ดอนก็ต้องยอมก้มศีรษะต่ำลง
หากวัดกันที่ฝีมือล้วน ๆ เขามั่นใจว่าอย่างน้อยเขาสามารถโค่นสมาชิกของเซอร์เบรัสได้สักคน
แต่ “หมาบ้า” พวกนี้สู้ด้วยความดุดันและไร้ความปรานี หากยั่วยุพวกมันก็ไม่ต่างอะไรจากการแหย่รังแตน
ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ เมื่อเห็นกองทหารรับจ้างเซอร์เบรัส ต่างพากันหลบสายตาและเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“ทำไมพวกหมาบ้าถึงอยู่กับเจ้านาย?”
“ไม่รู้สิ แล้วกอร์ดอนไปยืนนิ่งอะไรแบบนั้น?”
“เขาจะทำอะไรได้ล่ะ? ถ้าพวกหมาบ้าลุยใส่ มีหวังยุ่งแน่”
พวกทหารรับจ้างที่เดิมทีวางแผนจะรีดไถเงินจากกิสเลน เริ่มระวังตัวมากขึ้นหลังเห็นเซอร์เบรัสมาด้วย พวกเขาคิดว่ายังไม่สายที่จะลงมือหลังจากเข้าใจสถานการณ์มากกว่านี้
กอร์ดอนเองก็พูดอะไรไม่ออก ต้องถอยไปตั้งหลักก่อน
กิสเลนนั่งลงบนเก้าอี้กลางลานโล่ง ไขว่ห้างอย่างสง่างาม โดยมีกองทหารรับจ้างเซอร์เบรัสยืนอยู่เบื้องหลัง ราวกับเป็นองครักษ์ของเขา
