“เจ้าคือหัวหน้าของพวกเขาใช่ไหม?”
“ใช่ ข้าคือเคาอาร์ หัวหน้ากองทหารรับจ้างเซอร์เบรัส”
“ข้ามาที่นี่เพื่อจ้างงาน”
“เจ้ามาเพื่อจ้างงาน แต่กลับกล้าปฏิบัติกับลูกน้องข้าเช่นนี้หรือ?”
เคาอาร์ขู่เสียงต่ำ พลางจ้องมองกิสเลนด้วยสายตาดุดัน
“เจ้ากำลังอารมณ์เสียเพราะเจ้าไม่สามารถควบคุมพวกเขาได้เรอะ? ข้าแนะนำให้หยุดเล่นเล่ห์เหลี่ยมได้แล้ว เจ้าทำเหมือนข้าเป็นตัวตลกตลอดหลายวันมานี้ หากไม่ใช่ข้า พวกเจ้าอาจตายกันเรียบไปแล้วก็ได้ ดีที่ข้าใจดี”
สายตาเย็นเยียบของกิสเลนทำให้เคาอาร์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวได้ในไม่ช้า
“คิดว่าข้าจะกลัวแค่เพราะเจ้าเป็นขุนนางหรือ? ข้าฆ่าเจ้าแล้วหนีไปประเทศอื่นก็สิ้นเรื่อง”
“หึ ข้าชอบจิตวิญญาณของเจ้านะ”
กิสเลนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ
“แต่เพราะมีบางคนทำให้ข้าล่าช้ามาหลายวัน ข้าไม่อยากเสียเวลาทะเลาะอีกต่อไป งั้นเข้าสู่ประเด็นเลย ข้าต้องการจ้างพวกเจ้าไปพัฒนาป่ามอนสเตอร์”
เคาอาร์ขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินคำว่า“ป่ามอนสเตอร์”
“ป่ามอนสเตอร์? หมายถึงที่ติดกับเขตเพอร์เดียมใช่ไหม?”
“ใช่ ข้าตั้งใจจะพัฒนาเขตนั้น”
“นี่ลอร์ดของเพอร์เดียมกำลังหาคนอยู่เหรอ?”
“ไม่ นี่เป็นโครงการของข้าเอง”
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ข้าคือกิสเลน นายน้อยแห่งตระกูลเพอร์เดียม”
คำตอบนั้นทำให้เคาอาร์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
