“ฮ่าๆๆ! ไอ้คุณชายตัวปัญหาอย่างเจ้าน่ะหรือ? เด็กแบบเจ้านี่จะไปพัฒนาป่ามอนสเตอร์? ฮ่าๆๆ!”
หลังจากหัวเราะอยู่นาน เคาอาร์มองกิสเลนด้วยสายตาน่ากลัวก่อนจะพูดเสียงเย็น
“ไสหัวไปซะ ข้าไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงเพราะเด็กอย่างเจ้า ข้ายังอยากไปรบในสงครามแย่งดินแดนมากกว่า”
ถึงกองทหารรับจ้างเซอร์เบรัสจะรับงานที่อันตรายมากกว่ากลุ่มอื่น แต่พวกเขาก็ยังเลือกงานตามความสามารถของผู้ว่าจ้าง หากต้องทำงานตามความคิดของเด็กอ่อนประสบการณ์ ความเสี่ยงก็จะสูงขึ้น เคาอาร์จึงปฏิเสธทันที
เมื่อได้ยินคำตอบ กิสเลนเพียงแค่ยิ้มจางๆ
“เจ้าขี้ขลาดยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”
“ว่าไงนะ?”
“เจ้าไม่กลัวขุนนาง แต่กลับกลัวมอนสเตอร์ในป่าที่ซ่อนตัวอยู่เนี่ยนะ?”
“ไอ้เด็กบ้า ระวังปากของเจ้าไว้!”
ทั้งสองจ้องหน้ากัน สร้างบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
กิลเลียนจับดาบของเขาแน่น เตรียมพร้อมในกรณีที่การเผชิญหน้าจะบานปลาย ขณะที่ทหารรับจ้างคนอื่นก็จับอาวุธแน่นขึ้น พร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ
เคาอาร์กัดฟันแน่นก่อนจะหมุนตัวกลับและพูด
“เจ้าไม่มีค่าให้ฆ่าหรอก เด็กขุนนาง ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่จ่ายค่ารักษาให้ลูกน้องข้าซะ แล้วไสหัวไปให้ไกล!”
เขาไม่มีความสนใจที่จะยุ่งเกี่ยวกับขุนนางที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอย่างกิสเลน
แต่ในตอนนั้นเอง กิสเลนพูดขึ้นมาอย่างเงียบๆ โดยไม่มองตามเคาอาร์
