“แล้วทำไมนายน้อยถึงไปไถเงินคุณหนูเอมิเลียเหรอคะ?”
“ก็ข้าต้องการเงิน และเอมิเลียเป็นคนเดียวที่มีมันมากพอ”
“อ้อ งั้นนายน้อยก็เลยไปรีดไถเงินจากคู่หมั้นผู้ร่ำรวยของท่าน เหตุผลแค่เนี๊ย?”
เบลินดาหรี่ตามองเขาอย่างไม่เชื่อถือ ราวกับว่าเขาสติไม่ดี แต่กิสเลนส่ายหัวอย่างคนที่คิดว่าตนเองถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
“เฮ้ ข้าไม่ได้เลวขนาดนั้นหรอกนะ ข้ามีเหตุผลของข้า”
“แล้วเหตุผลนั้นคืออะไรล่ะ?”
“ในอดีตชาติของข้า เอมิเลียทรมานข้ามามาก ข้าก็แค่เก็บหนี้คืนจากนาง เรียกได้ว่าเป็นค่าชดเชยก็ว่าได้”
เบลินดาจ้องเขาเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจ
“นายน้อยจะไม่ยอมบอกความจริงให้ข้ารู้เลยใช่ไหม?”
“ข้าพูดความจริงอยู่!”
ระหว่างที่พวกเขาเดินออกจากปราสาทเรย์โฟลด์ เบลินดาก็ซักถามกิสเลนไม่หยุด แต่ไม่ว่าเธอจะถามอย่างไร กิสเลนก็ไม่ยอมให้คำตอบที่แท้จริง
‘ยังไงนางก็คงไม่เชื่ออยู่ดี’
แม้ว่าเขาจะเล่าว่าเอมิเลียจะกลายเป็นศัตรูของเพอร์เดียมในอนาคต เขาก็รู้ว่าสุดท้ายนางคงจะมองว่าเขาเสียสติ
นอกจากนี้ เขาไม่อาจเปิดเผยความลับของเอมิเลียและทำลายแผนการของนางในตอนนี้ได้
ถ้าเขาทำเช่นนั้น ดยุคเดลฟีนก็คงจะทิ้งเอมิเลียและหาหมากตัวใหม่ ซึ่งอาจจะทำให้ทุกอย่างยุ่งยากขึ้นสำหรับเขา
เบลินดาหัวเราะเบาๆ อย่างไม่เชื่อถือ
“เอาเถอะ ถ้านายน้อยว่าอย่างนั้น แต่รีดไถเงินนางเบยอะขนาดนั้นจะไม่เป็นปัญหาเหรอคะ? ถ้าเคานต์เรย์โฟลด์รู้เข้าล่ะ?”
