กิสเลนรู้สึกกระตือรือร้นและเร่งฝีเท้าไปยังที่หมาย กิลเลียนเป็นคนที่กิสเลนได้ยินชื่อมาจากข่าวลือในช่วงที่เขายังเป็นทหารรับจ้างในประเทศอื่น
จากที่เขาเคยได้ยิน กิลเลียนเคยอาศัยอยู่ในเรย์โฟลด์ช่วงหนึ่ง ก่อนที่จะฆ่าตัวตายด้วยความสิ้นหวัง
‘โชคดีที่ตอนนี้เขายังไม่ตาย’
ความจริงที่ว่ากิลเลียนเคยฆ่าตัวตาย บ่งบอกได้ถึงความเลวร้ายของสถานการณ์ในตอนนั้น
กิสเลนมายืนอยู่หน้าบ้านเก่าทรุดโทรมที่ตั้งอยู่ชานเมืองและพยักหน้าให้ตัวเอง
‘ตามคาด ครอบครัวเขาล่มสลายจนหมดสิ้น’
บ้านหลังนี้ดูเหมือนจะพังลงได้ทุกเมื่อ แถมยังตั้งอยู่ในมุมอับสายตา ไม่ต่างจากบ้านในสลัมใกล้ๆ
“มีใครอยู่ไหม!”
อัศวินที่มากับพวกเขาเคาะประตูและตะโกนเรียกเสียงดัง
ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมา
เขาดูเหมือนชายวัยห้าสิบปีที่ผมและหนวดเคราขาวซีดเพราะความทุกข์ยาก
รูปลักษณ์ที่ไม่ได้รับการดูแลอย่างดีทำให้เส้นผมและเคราของเขารกรุงรัง ดวงตาที่จมลึกคล้ายปลาตายของเขาทำให้ดูเหมือนไม่มีชีวิตชีวา
“พวกท่านมีธุระอะไร?”
เสียงแหบแห้งที่แฝงความอ่อนล้าของเขา ทำให้เบลินดาและอัศวินที่มากับกิสเลนอดผิดหวังไม่ได้
‘นายน้อยลงทุนมาหาเขาขนาดนี้เชียวหรือ? เขาจะคิดอะไรอยู่กันแน่?’
กิลเลียนดูเหมือนคนที่หมดไฟในชีวิต ไม่มีความสง่างามหรือออร่าที่น่าประทับใจเลยแม้แต่น้อย
