ภายในมีเด็กหญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซูบผอมและซีดเผือด ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอดูเหมือนใกล้หมดลมหายใจ
“เธอคือลูกสาวของข้า”
เบลินดาและอัศวินถอยหลังไปด้วยความตกใจ
เด็กหญิงที่เคยมีผมสีน้ำตาลบัดนี้กลายเป็นสีหม่นไร้ชีวิต เส้นผมเปราะบางจนดูเหมือนจะแตกเป็นผุยผงเมื่อสัมผัส
ริมฝีปากที่แห้งแตกและมีรอยเลือดซึมทำให้เธอดูราวกับศพ
ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือจุดแดงที่กระจายอยู่ทั่วใบหน้าและลำตัวของเธอ
เบลินดาคว้าแขนของกิสเลนทันทีและตะโกนออกมา
“นายน้อย!”
กิสเลนจับมือเบลินดาออกเบาๆ และพยักหน้า
“ข้ารู้”
“นายน้อย ท่านควรถอยออกไป! เรื่องนี้เกินกว่าที่ท่านจะช่วยได้”
เบลินดาเริ่มเข้าใจเหตุผลที่กิลเลียนมีท่าทีแบบนั้น
ลูกสาวของเขาที่ป่วยเป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาได้ ความสิ้นหวังที่ต้องเผชิญกับสายตาดูถูกและหวาดกลัวของคนรอบข้าง
ความหวังได้สูญสิ้นไปแล้ว ขณะที่ลูกสาวของเขาค่อยๆ สิ้นลมหายใจ ชีวิตของเขาเองก็ค่อยๆ ดับลงเช่นกัน
กิลเลียนหัวเราะขื่นๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเบลินดา
“พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วย แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกข้าเป็นโรคอะไร?”
“ไม่ ข้ารู้”
“ถ้าอย่างนั้น ท่านก็น่าจะเข้าใจว่าลูกข้ากำลังทรมานกับโรคที่รักษาไม่ได้”
“ข้ารู้ว่าไม่มีวิธีรักษา ‘ที่เป็นที่รู้จักในตอนนี้’” กิสเลนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
