“ไม่ว่ะพอดีต้องไปธนาคารน่ะมีเรื่องนิดหน่อย” รามกล่าวปฏิเสธออกไปแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนของเขาชอบสุนัขมากขนาดไหนแต่แม่งก็ไม่ไปถ้าเขาไม่ไปเป็นเพื่อนมันอยู่ดี
“ชิ! ก็ได้งั้นกูกลับก่อนนะโว้ย! ให้กูไปส่งปล่าว”การินสบถออกมาเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงงอน ๆ ก่อนจะถามออกไป
“ไม่ต้องหรอกเพื่อนงั้นแยกกันตรงนี้นะโว้ย! เจอกันพรุ่งนี้”
“เออ เจอกัน” แล้วการินก็ขึ้นรถที่มารับจากไปทันที ส่วนรามจ้องมองไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะเดินไปยังต้นไม้ต้นนั้นแล้วกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบาไม่ดังเกินไป
“ขอโทษนะครับที่ใช้คุณเป็นหนูทดลองยา” รามกล่าวออกไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยใช่คนที่หลบและแอบมองรามอยู่คือคนที่รามได้ช่วยไว้
“….ยานั่นถ้านำไปขายมันมีมูลค่ามหาศาลทำไมเจ้าถึงเลือกใช้กับข้า ถึงบอกว่าใช้ข้าเป็นหนูทดลองก็เถอะ” ชายขอทานที่นั่งพิงต้นไม้อยู่เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากกล่าวถามรามออกไป
